چه خوب شد که فراموش شد

هرکه مرا دید

          تو را نفرین کرد

من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهي که بلغزد بر من

من خودم بودم و يک حس غريب که به صد عشق و هوس مي ارزيد

من به دنبال نگاهي بودم که مرا از پس ديوانگي مي فهميد

آرزويم اين بود

دور

اما چه قشنگ عشق را فهميدم

چه حضور غریب و مبهوتی

آسمان هم به ما نمی خندد

نه کسی فکر رفتن سفر است

نه کسی کوله بار می بندد

در گریز از تمام خاطره ها

باز هم در مسیر بن بست است

یکصد و پنجمین خیابان هم

گویی از انتظار ما خسته است!

خسته تر از آنم که کنارم بنشینی

یا خیره به چشمم شوی و عشق ببینی

عاقل تر از آنم که برای دو سه روزی

با نام خود از دفتر من شعر بچینی

من خالی ام از عشق ولی از تو چه پنهان

مشتاق نماندم که مرا باز گزینی

یک خواهش ناچیز فقط از تو همین که

شب بر سر خواب من خسته ننشینی

پشت پا خوردم ز هر کس که گفت يار من است

چون که ديدم روز و شب در پي آزار من است

هر که دستي از محبت حلقه کرد بر گردنم

ديدم اين دست محبت حلقه دار من است

و کسی گفت بهار است

و من با شبنم روی یک برگ گل یاس نوشتم :

ای کاش این بهاری که همه می گویند

                                بی خبر می آمد

شاید آنوقت ز شوقش

                      همه گل می دادیم .

سال نو بر همه ی دوستان مبارک .

ما که به هیچ کدوم از آرزو هامون نرسیدیم

ولی آرزو می کنم همه ی اونایی که تو دل کوچیکشون یه آرزویی دارن بهش برسن و همه ی

جوونا و نوجوون ها زندگی خوب و سال قشنگی داشته باشن .

ای کاش انسان ها عید را فقط به تمیز کردن خونه و تغییر دکوراسیون خونه و

خریدن لباس نو نمی دیدن

کاش کمی هم فکر پاک کردن دل هاشون از کینه وافکار اشتباهشون بودن

اون وقت می شد یه سال خوب و جدید و آروم رو شرو کرد

یـادتـــه تــو اوج پایــیـز ، آخـریـن لــحـظـه ی دیــدار

خب مواظب خودت باش ، دو سه بار ، دوباره تکرار

یــادتـه بـه مــاجـرامـون چـقــدر نـگــاه مـی کـردیـم

تـا یـکـی دلـش بـیـاد و بـگـه خـب ، خـدا نـگـهـــدار

تو خدا حافـظی کردی ، تو دل مـن یکم تکون خورد

بـعـدش اسـمـتـو نـوشـتـم روی سـاقـه ی سپـیـدار

بـارون گــریـه کــه بـاریــد از تــو ابــر غـصــه هامـــون

هــر دو مـون ســر گــذاشـتــیــم روی آجـرای دیـــوار

یه بار دیگه می پرسم راس راسی باید جدا شیم ؟

منـم انگـار مـث اشـکـت  از چـشـات افـتـاده بـــودم

یـه جـوری دلـت مـی لـرزیـد پـس دیـگه نـکردم اصرار

خیلی اونجا مونـده بـودیــم هـمـه مــارو دیـده بــودن

بـد جـوری نـگــاه مــی کــردن مــردم کــوچــه و بــازار

نـگـاتــو گـرفـتـی از مــن گـفـتـی خـب کـاری نـداری ؟

مـــن شـکـسـتـم و لـی گـفـتـم بـرو بــه امـیــد دیـدار

دو ســه تـا فـردا گـذشـت  و مـن دیـگـه تـو رو نـدیـدم

شـنـیـدم ولــی ، رسـیـدی بـــه یـکـی شـبـیـه دلــدار

حـالا موندم از خدامون چی بخوام ، خوشیت یا غصت

هـــمــه گـفـتـن عـکـس   اونــو دیـگه بـردار از رو دیــوار

امــا مـن مـی گــم خـدایـا ، مــن کـه کـلـی غـصه دارم

غــمـای اونـــا بــگـیـرو بــاز بـــــه ایـــن دیـونـه بــسپــار

می گم توی قلب من هم اولی ، هم دومی

می گه که من انقدر دارم که تو ، توی اونا گمی

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ... تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن

نيست ... تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ... تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم

تنهاست .. . تنهايي را دوست دارم زيرا.... در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و

انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد . . .

از عاشق شدن بی زارم

ولی زیبا ترین لحظات زندگیم

لحظه هاییست که دو نفر را در کنار هم مشقول به عشق ورزیدن به هم می بینم...

روی سنگ قبرم ساده بنویسید :

زنده بودن را برای زندگی دوست داشتم ...

نه زندگی را برای زنده بودن ...

شب مهتابه و باز چشام از یاد تو خیسه

دیــگه عادت شــده با بغض واسـه تو مینویـسه

کـاش میفهـمیدی که قلبــم خونه آرزوهـات بود

یـه نفس تنــها نبــودی همیــشه دلــم باهات بود

آسمــون و مــاه نقــرش بــا یـه عالمــه ستــاره

شــاهدن که ایــن بریدن دیــگه برگشــتی نداره

 رفتی بی اونکه بدونـی دل من مال خودت بود

حال بغضــای شبــونم به خدا حـال خـودت بود

سهــم چشمای تو بودن توی دنیا هر چی داشتم

واســه خـاطر نـازت جونمــو گــــرو گذاشــتم

یـه دروغ ســــاده اما قصــه ما رو به هــم زد

ســرنوشتمــونـو آخر با جـــدا شــدن رقـــم زد

تو پشیمون شدی ومن حالا صندوقچه ی دردم

ســخته اما بـاورش کن مـن دیــگه برنمیگردم

اما یــادت باشــــه حرفا مثل گوله های بــرفن

خیلیـــا قربونی یـای بـــی گــناه دو تــا حـرفن

تو ترانه های شرجیــم می درخشـی تو همیشه

امـا مـن هر کــاری کردم که ببخشمــت نمیشه

من می گفتم  بهم نگاه کن
تو می گفتی که جون فدا کن

من می گفتم  چشمات قشنگه
تو می گفتی دنيا دو رنگه

من می گفتم  دلم اسيره
تو می گفتی که خيلي ديره

من می گفتم  چشمات‌و واکن
تو می گفتی من‌و رها کن

من می گفتم  قلبم‌و نشكن
تو می گفتی من مي‌شكنم من؟

من می گفتم  دلم رو بردي
تو می گفتی به من سپردي؟

من می گفتم  دلم شكسته است
تو می گفتی خوب مي‌شه خسته است

من می گفتم  بمون هميشه
تومی گفتی ببين نمي‌شه

من می گفتم تنهام مي‌ذاري؟
تو می گفتی طاقت نداري؟

من می گفتم تنهايي سخته
تو می گفتی اين دست بخته

من می گفتم  خدا به همرات
تو می گفتی چه تلخه حرفات

من می گم که تا قيامت
برو زيبا به سلامت

یه نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره 

 یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره 

 یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره 

 می خواد امتحان کنه که تا داره یا نداره 

 یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش 

 اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره 

 بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره 

 انتخابم می کنه ، پولشو اما نداره 

 یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه 

 اون یکی مداد برای آب و بابا نداره 

 یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی 

 اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره 

 یکی بعد مدرسه توپ چهل تیکه می خواد

مامانش میگه اینا گرونه اینجا نداره 

 یه نفر تولدش مهمونیه ،‌همه میان 

 یکی تقویم واسه خط زدن رو روزا نداره 

 یکی هر هفته یه روز پزشکشون میاد خونش

 یکی داره می میره ، خرج مداوا نداره 

 یکی انشاشو می ده توی خونه صحیح کنن 

 یکی از بر شده درد و ، دیگه انشا نداره 

 یه نفر می ارزه امضاش به هزار تا عالمی 

 یکی بعد عمری رنج و زحمت امضا نداره 

 تو کلاس صحبت چیزی می شه که همه دارن 

 یکی می پرسه آخه چرا مال ما نداره 

 یکی دوس داره که کارتون ببینه اما کجا 

 یکی انقد دیده که میل تماشا نداره

یکی از واحدای بالای برجشون می گه

یکی اما خونشون اتاق بالا نداره 

 یکی جای خاله بازی کلاس شنا می ره 

 یکی چیزی واسه نقاشی ابرا نداره 

 یکی پول نداره تا دو روز به شهرشون بره 

 یکی طاقت واسه ی صدور ویزا نداره

یکی فکر آخرین رژیمای غذاییه

یکی از بس که نخورده شب و روز نا نداره 

 یکی از بس شومینه گرمه می افته از نفس 

 یکی هم برای گرمای دساش ها نداره 

 دخترک می گه خدا چرا ما .... مادرش می گه 

 عوضش دخترکم ، او خونه لیلا نداره 

 یه نفر تمام روزاش پر رنج و سختیه 

 هیچ روزیش فرقی با روزای مبادا نداره 

 یکی آزمایش نوشتن واسش ،‌اما نمی ره 

 می گه نزدیکیایما آزمایشگا نداره 

 بچه ای که تو چراغ قرمزا می فروشه گل و

مگه درس و مشق و شور و شوق و رؤیا نداره 

 یه نفر تمام روزا و شباش طولانیه 

 پس دیگه نیازی به شبای یلدا نداره 

 یاد اون حقیقت کلاس اول افتادم

دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره 

 راستی اسمو واسه لمس بهتر قصه می گم 

 ملیکا چه چیزایی داره که رعنا نداره ؟

بعضی قلبا ولی دنیایی واسه خودش داره 

 یه چیزایی داره توش که توی دنیا نداره

همیشه تو دنیا کلی فرق بین آدما 

 این یه قانون شده و دیروز و حالا نداره  

خدا به هر کسی هر چیزی دلش می خواد بده 

 همه چی دست اونه ،‌ربطی به شعرا نداره 

 آدما از یه جا اومدن ، همه می رن یه جا

اون جا فرقی میون فقیر و دارا نداره

کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ای ساخت 

 با نمی شه ، با نمی خوام ،‌با نشد ، با نداره

سوختم و آب شدم به پات

امروز و فردا نداره

خوشت مياد ببيني ، نه ؟

كشتن تماشا نداره

قهر مي كني ، ناز مي كني

ناز مي كشم، آشتي كني

قصه كه نيس ، حقيقته

دروغ و دعوا نداره

دوره زمونه دوره ي حرفاي عاشقانه نيست

صحبت پول و شهرته ، صحبتي از ترانه نيست

يه روز منو خواسته بودي ، يه روز خيلي خوب دور

امروز چه راحت نمي خواي ، من بد شدم بهانه نيست

اگه بفهمن عاشقي ، همه بهت بد مي كنن

نسبت ديوونه مي دن دست تو رو رد مي كنن

اگه بخواي بجنگي با دستاي شوم سرنوشت

باهر چي آدمك دارن ، راه تو رو سد مي كنن

بفهمه عاشقش شدي هي با تو بازي مي كنه

ديوونه ، آزار اونم تو رو راضي مي كنه ؟

رفتي كجا در مي زني ،اون خوديه رات نمي ده

غريبه جاي اون باشه مهمون نوازي مي كنه

كافيه چيزي بدونه ، كار تو ديگه مردنه

ديگه وظيفت اسمشو ، با صدتا جون آوردنه

يه بازي يك طرفس ، كه آخرش مشخصه

هميشه بازنده تويي ، سهم اونم كه بردنه

اگه بگي دوسش داري ، اون تو رو يادش نمي ياد

فرقي نداره كه چه قدر چه كم بدونه ، چه زياد

بايد هنرپيشه باشي تا نقشو خوب بازي كني 

يعني كه وانمود كني يه جور ازش بدت بياد

عاشق ديگه تو عصر ما هيچ جايي حرمت نداره

انگار كسي نمره ي خوب واسه شجاعت نداره

شايد يه جوري شده كه هيچ آدمي تو عصر ما

براي انتخاب شدن ، اصلا لياقت نداره

رنگ گل دسته گلا ، فقط رز زرده همين

عاشق هر كس كه بشي عاقبتش درده همين

هر كي يه گمشده داره ، تمام دلخوشيش اينه

اگر يه روز معجزه شه ، اگر كه برگرده همين

زمونمون عوض شده ، دوره نفرينه و جنگ

زياد شديم ، زياد شده آدم بدرنگ و دو رنگ

 قلب كوچيك عاشقو با يه اشاره مي شكنه

اون كسي كه دوسش داره ، با تير كمون با چوب و سنگ

تا بدونه عاشقشي مي ره و پيداش نمي شه

مي گي مي خوام ببينمت مي گه نه حالا نمي شه

با هديه ي تولدش مي خواي يه جوري ببينيش

مي خواي يه جوري بفرست ببخشيد اما نمي شه

اگر كه حدسم بزنه نمي دوني چيكار كني

عاشقي خب ، مگه مي شه از عاشقي فرار كني ؟

فكر مي كني اون بدونه خيلي كارت راحت تره

حتي تو روياهات مي خواي كه اونو بي قرار كني

هر جوري كه بود چه خوب چه بد ، آروم شدي 

يه كم گذشت و ديدي كه مردي ديگه ، حروم شدي 

يه روزي چش وا مي كني كه خودتم نمي شناسي

فقط تو آينه مي بيني آخرشه ، تموم شدي

تو عاشق كسي مي شي كه عاشق غريبه هاس

گريه و زاري مي كني مي گي اميدت به خداس

درسته اما اون كه تو شبا براش زار مي زني

راهش و كارش و دلش ، حسابي از شما جداس

خوش به حال معشوقايي كه بويي از قديم دارن

تو اعتقادشون شگون ، براي عاشقی دارن

معشوقاي زمون ما چون عاشقو بسوزونن

واسه دل اون طفلكي يه عالمه گريم دارن

ضرب المثل كاش راس بود و دلا به هم يه راهي داشت

اون كه واسه تو ماه شده ، اي كاش كه روي ماهي داشت

كاش عاشق بيچاره اي كه بي دليل اسير مي شه

يه روز يه كاري كرده بود ، يه جرمي يه گناهي داشت

كاش واسه بيراهه ي دل ، يه جا يه راه چاره بود

كاش كه علاجش عين قبل ، دعا و استخاره بود

كاش واسه هر عاشقي كه شبا پي ستارشه

تو دنيا محض دلخوشي ، يك شب پر ستاره بود

آي عاشقاي بي گناه ، ما همه زرد و بي كسيم

تنهاييم عين آسمون ، آواره ايم عين نسيم

همه بايد ياد بگيريم كه مثل مجنون بزرگ

عاشق هر كسي بشيم ، آخر بهش نمي رسيم

بچه بودم نه ديگه منتظر زنگ بودم

 نه ديگه واسه تو مثل تو دلتنگ بودم

بچه بودم تو نبودي شبا زود خوابم مي برد

دل كوچيكم فقط غصه بازي رو مي خورد

بچه بودم چه قدر صاف و روون مي خنديدم

خوبيش اين بود كه ازت نمي خوامت نمي شنيدم

 بچه بودم همه ام مثل خودم بچه بودن

 نرم و ساده مث خاكاي توي باغچه بودن

بچه بودم خبر از تو خبر از دروغ نبود

 سر فكراي پريشون انقدر شلوغ نبود

 بچه بودم همه چي درست مي شد ، سخت نبود

 هيچكي اندازه ي من اونروزا خوشبخت نبود

 بچه بودم دلمو هنوز كسي نبرده بود

هنوزم خدا اونو دست خودم سپرده بود

 بچه بودم قدرمو زمونه بيشتر ي دونست

 كوچمون حالا منو از تو كه بهتر مي دونست

بچه بودم كسي بيخود منو اذيت نمي كرد

 مث تو ميون بازيا خيانت نمي كرد

 بچه بودم كسي مثل تو باهام بد نمي شد

 بي توجه از كنار رؤياهام رد نمي شد

بچه بودم نبود اون كسي كه بهم راس نمي گفت

 مث تو هيچكي بهم هر چي دلش خواس نمي گفت

بچه بودم عالمي بود آخه عاشق نبودم

 از دس چشماي تو ، تو حسرت دق نبودم

بچه بودم بدون هيچ غصه اي رفتم شمال

 لب دريا خونه هاي ماسه هاي ، بوي بلال

بچه بودم توي قايق بي تو خيلي خوش گذشت

 دنيا رو كاش مي دادم سالاي رفته بر مي گشت

 بچه بودم خبر از خواهش و التماس نبود

لا به لاي دفترام ،‌ جز دو تا برگ ياس نبود

 بچه بودم عكس تو باعث دردسر نشد

جز تو هيچكي باعث رفتن به سفر نشد

بچه بودم انقدر از سادگيا دور نبودم

واسه گوش دادن به تو ، انقدر مجبور نبودم

 بچه بودم كسي مثل تو منو رنج نداد

برد و باخت تلخ ما مزه شطرنج نداد

بچه بودم دلم از هيچكسي ناراضي نبود

فكر وذكرم پيش هيچ چيزي به جز بازي نبود

 بچه بودم آسمون يه عالمه ستاره داشت

غصه مون هر چي كه بود يه دنيا راه چاره داشت

 بچه بودم و قهر و آشتيم روي هم لحظه نبود

 اخم و دردم واسه حرفي كه نمي ارزه نبود

 بچه بودم بيشتر از اين زمونا در مي زدن

اونروزا بزرگترا بيشتر به هم سر مي زدن

 بچه بودم قلباي تو دفترم حقيقي بود

 روي دفتر خاطراتم عكس جوجه تيغي بود

 بچه بودم چقدر شعراي خوب بلد بودم

 كندن اسما رو رو درخت و چوب بلد بودم

 بچه بودم چشم تو در به درم نكرده بود

 اونروزا فكر و خيالت ،‌ خبرم نكرده بود

 بچه بودم شادي پر بود تو دل بادكنكم

آخر اون روزا كسي بود كه بياد به كمكم

بچه بودم غروبا بوي غريبي نمي داد

 كسي هديه به كسي ساعت جيبي نمي داد

 بچه بودم اگه مثل حالا مجنون مي شدم

 از بزرگ شدن واسه ابد پشيمون مي شدم

یلدا یعنی یادمان باشد که زندگی آنقدر کوتاه است

 که یک دقیقه بیشتر با هم بودن را باید جشن گرفت.

هر روز که می گذره دارم به دروغات پی می برم .

با چه رویی میای نظر میذاری ؟

درسته شبها تا صبح بیدارم یا چند روز پشت سره هم نمی خوابم

ولی اینا بدون یه روز نه چندان دور شب ها با خیال راحت می خوابم

اون موقه نوبت توست که بیدار بمونی و تا آخر عمرت نتونی بخوابی

فکر نکن هر کاری خواستی کردیا رفتی

چون باید جواب خیلی چیزایی را که تا به حال به روی خودم نیوردما فکر کردی نفهمیدمو بدی

فکر نکن من ازت می پرسم نه ، خودت مجبور به گفتن همه چی میشی کارایی که کردیا بهم نگفتی

همه دروغ هایی که بهم گفتی و فکر کردی نفهمیدم و همه چیزایی که بهم نگفتیا خودم فهمیدم میشی .

همیشه با خیال راحت دارم تماشات می کنم.

 اینم زیاد بهت گفتم یه روزی و یه جایی که نباید ، هما می بینیم ...

چند تا غروب دیگه میای طلوع کنیم با همدیگه ؟

یه فال حافظ بگیرم تا ببینم اون چی می گه ؟

باید یه جوری خودمو واسه تو آماده کنم  

یعنی تا اوضا جور بشه منتظر تو بمونم ؟ 

راستی یه ساله تو خونه زخم زبون زیاد شده  

اسمتو دیگه نمی گم واژه ی اون زیاد شده  

همش می گن اون که می گفت دیوونته ، عاشقته

بمیری ام سراغتو نمی گیره بگه چته  

تو می گی من چیکار کنم ، عجیب توی دوراهی ام

نه توی خشکی ام نه آب ، درست مث یه ماهی ام  

یه ماهی خیلی کوچیک ، میون آزادی و تور

که دلخوشیش بیخودیه ، مث یه آرزوی دور  

ببین روزا و لحظه ها بدجوری اذیت می کنن

آدما درباره ی تو یه جوری صحبت می کنن

می گن که بعد این همه عاقل شم و رهات کنم  

می گن تو قلبمی ولی ، باید یه جور جدات کنم

خب می دونی گوش نمی دم به پند و حرفای کسی 

ولی تو چی باید تا کی به داد و دردم نرسی ؟

تحملم حدی داره ، اونم دیگه تموم شده  

عمرمو زندگیم حیف بودن چه قدر برات حروم شده  

دیشب نشستم تا سحر ، دیدم اونا بد نمی گن

به جای صبر و طاقتم ، چه کار کردی واسه من ؟ 

نه رفتی و نه اومدی ، نه عشقی و نه دیدنی

نه حتی از جانب تو ، حرف به هم رسیدنی

اون دوره ها تموم شده ، دوره ی اون روزا خیلی زیباست

می خواد با یه تبر بشه باعث افتادن من

تو همینو دلت می خواس ، حالا دیدی شکستنو ؟ 

چرا می خواستی بشکنی رؤیاهای ترد منو ؟

درسته دنیا بی وفاس ، اما بدون خدا داره  

کلی مجازات واسه ی آدم بی وفا داره

اگر که راست گفته باشن آدمای دور و برم  

دلم می خواد برم یه جا ، لحظه ی مرگو بخرم

شنیدن حرفای دیگه داره دیوونم می کنه

آدم آخه برای کی ؟ انقد دل بسوزونه  

علتشو نفهمیدم می خواستی عاشقت بشم  

بعدش که مطمئن شدی هرگز دیگه نیای پیشم

از همون اولم آره یه کم عجیب غریب بودی  

تو ماجرای تلخ من یه وسوسه یه سیب بودی  

تو اومدی دلم رو از راهی که داشت به در کنی  

بعدش بذاری بری و بدون اون سفر کنی  

من دیوونه رو بگو ، منتظر توأم هنوز  

حقمه که بهم بگن بازم بشین بازم بسوز

رنگین کمون زیباس ولی تو حسرت یه رنگیه

دلت رو بسپر دس کوه ، چون جنس اونم سنگیه

من اینو اقرار می کنم تا خواستی آزارم دادی

اما اینم بهت می گم از چشای من افتادی

دیگه اگه سبد تو پر از گل و نامه باشه

اگه تو فکرت واسه بعد ،‌ هزارتا برنامه باشه  

اگه مث اون اولا خوب بشی و با حوصله

نمی شنوی که من دیگه به پرسشت بگم بله

تو این دو سال یا بد بودی یا خشن و مریض بودی

تو اوج اذیتم ولی ، باز برام عزیز بودی

اما حالا تصمیممو گرفتم و ، سخته برام

نوشتنش سخته ، ولی دیگه تو رو نمی خوام

خدا کمک می کنه که یه جور فراموشت کنم  

من قطره قطره آب می شم تا تو رو خاموشت کنم  

عکسا و یادگاریات نه اونا رو پس دادم  

دیگه برام تجربه شد دلو به هیچ کس نمی دم

 می شینم و با رؤیاهام یه وقتا خلوت می کنم  

دلم گرفت به عروسکات ، گاهی محبت می کنم 

اون خدای خودم حرفامو گوش می کنه تو هر زمون و فرصتی

بدون هیچ توقعی ، بدون هیچ خیانتی 

خب دیگه حرفی ندارم هیچی به جز خداحافظی

اونم بذار پای یه جور ، رسم قدیم کاغذی

کسی که تا قیامتم هرگز نمی بخشه تو رو

انقد نشستی تا خودش آخر بهت بگه برو 

فکر می کنی من پراز گناهم و تو بی گناه

اینقدر پیش خودت خیال کردی بی گناهی

که خودت باورت شده که هیچ گناهی نداری

هیچی تو قلبت نداری ، حتی یه کم حیا و شرم

برو به دست سر نوشت که خیلی بدی بهم کردی آخرش

یه روزی می بینمت که مثل خودم داغونی

پر از غصه و درد و پریشونی پیش خودت می گی کجاست اون روزای خوش جوونیم

که داشتم پیش یکی کمی آبرو و دوست داشتن و مهربونی...

 آرزو میکنم همه ی کارات سرت بیاد منم تا دنیا دنیاست هیچ وقت نمی بخشمت.

من دیوونه رو باش که نفهمیدم تو بی رحمی 

 تمام مشکلم اینه که حرفامو نمی فهمی 

 منو باش که نفهمیدم تو بی ذوقی بی احساسی 

دروغ بود اینکه می گفتی عاشق و پر احساسی 

 من دیوونه رو باش که شکستم با شکست تو 

 تو چه مردابی افتادم یه عمره با دو دست تو 

 من دیوونه رو باش واسه تو گریه می کردم  

تو رو باش که نفهمیدی تو شعرم گم شده دردم

من دیوونه رو باش که به پای چشم تو سوختم 

 ولی بعد یه کم بازی تو با من بد شدی کم کم

من دیوونه رو باش که واسه عهدت قسم خوردم

باهات موندم ، باهات ساختم ، واست سوختم ،‌واست مردم 

 من دیوونه رو باش که به اخمای تو خندیدم  

همش یک گل تو باغچم بود اونم آخر واست چیدم 

 من دیوونه رو باش که به خوبیم عادتت دادم 

 شکستی قلبمو اما ندیدی رنگ فریادم  

من دیوونه رو باش که واست روزامو سوزوندم  

خوشی رو تو خودم کشتم ، ولی با چشم تو موندم 

 من دیوونه رو باش که کشیدم ناز چشماتو

چه قد تلخه بدون تو ، چه قدر سخته برام با تو

من دیوونه رو باش که خیال کردم تو مجنونی

تو حتی اسم مجنونم ، نه آوردی ،‌ نه می دونی 

 من دیوونه رو باش که قد دنیا دوست دارم 

 نه اما من دوست داشتم حالا که از تو بیزارم

من دیوونه رو باش که واست خوندم چه قد ساده

تو حرف عاشقونم رو شنیدی ، حاضر آماده 

 من دیوونه رو باش که نشستم منتظر ،‌رسوا 

 زدی تو زیر قولاتو ، گذاشتی باز منو تنها  

منو باش که نفهمیدم منو دیگه نمی خواستی  

چه قدر دیوونه ای راستی ،‌چه قد دیوونه ام راستی 

 منو باش که با یه آهنگ می خواستم مهربونتر شم 

 زدی تیر و توی ذوقم نداشتی حوصله بازم

من دیوونه رو باش که تو رو عاشق حساب کردم  

چه قدر دیوونه تر چون باز ، تو رو اینجا خطاب کردم 

 من دیوونه رو باش که ،‌درسته خیلی دیوونم

جهنم می رم اما نه ، کنار تو نمی مونم  

اینم یه نامه ی ابری ، به امضای یه دیوونه 

 فقط بیچاره اون کس که ، یه عمر با تو می مونه

 دیگه از دست تو و ترانه هات خسته شدم
        دیگه از شنیدن رنگ صدات خسته شدم
              چه جوری بگم هنوز خیلی دوست دارم ولی
                    انگار از بیشتر از این بودن باهات خسته شدم
                         منی که عمرم و زندگیم تو چشمای تو بود
                              باورت نمی شه که از رنگ چشات خسته شدم
                                     انقدر نگام کردی که دیگه زد به سرم 
                                         از اون آتیش خوابیده تو نگات خسته شدم 
                                           تو به من می گی بی انصافم و حق داری بگی 
                                            با کدوم بهونه بنویسم برات خسته شدم 
                                         انقد آب و هوا واسم عـوض کردی که من 
                                    آخر از دست همون آب و هوات خسته شدم
                               گفتم این کار و نکن کردی و رفتی و ببین
                         دیدی آخر از تموم اون کارات خسته شدم 
                  حرفات انگار دیگه روی دل من نمی شینه
             انقدر عوض شدی که من به جات خسته شدم 
        شب و روزات مث روز و شبای قدیم نبود
 از دس تفاوت روز و شبات خسته شدم 
 دیگه فرقی نداره پیشت باشم یا نباشم 
        تو یه بی تفاوتی ،‌ من از فضات خسته شدم 
             دوس داری بری ، برو ، دلت می خواد باشی بمون
                  من که از تمام حرف و تصمیمات خسته شدم 
                         انقدر صدام نکردی از خودم بدم میاد
                              از این اسم ... و نگفتنات خسته شدم
                                     یه روزی غریبه ای ، یه روز آشنا، من از
                                          بازی زشت غریب آشنات خسته شدم 
                                            تو چی فکر کردی خیال کردی من عاشق می مونم 
                                            من از این فکرای غرق ادعات خسته شدم 
                                        واسه تو حتی دیگه شبا دعا نمی کنم 
                                   راستشو بخوای دیگه من از دعات خسته شدم 
                             من شکایت تو رو به کی کنم ؟ برم کجا ؟
                       به جون خودت قسم نه ،‌ به خدات خسته شدم 
                چه قدر ببخشمت من دیگه چیزی ندارم
          به خدا از دس این همه خطات خسته شدم 
     روزی صد تا غم و غصه توی قلبم می ذاری 
 منم آدمم از این درد و بلات خسته شدم 
 انقدر واست می میرم واسه من تب می کنی ؟
     حق دارم از این دل بی اعتنات خسته شدم 
          تو خودت منو نخواستی ، من گناهی ندارم 
               از دس اون چشای دور از وفات خسته شدم
                     شعر و اینجوری نوشتم کسی با خبر نشه
                           مثلا من از تو و خاطره هات خسته شدم
                                 کی می دونه تو پشیمون شدی و نوشتی که
                                     حتی از دیدن عکس و هدیه هات خسته شدم 
                                            ای خدا ،‌ اینو فقط من و تو و اون می دونیم 
                                                 نشونم بده یه جور راه نجات ، خسته شدم

                                  این همه گفتی همیشه با وفا می مونم

                               آخرش ازین بی وفایی و خیانتات خسته شدم

عاشق و معشوقها ای کاش بهم انقد شک نداشتن

سقف اعتمادامون کاش انقدر ترک نداشتن

چی می شد دست من و تو همیشه تو دست هم بود 

 از ما هرچی که می گفتن واسه ی عاشقی کم بود

چی می شد بی التماسم تو می اومدی به خونه

چی می شد دلت می دونست که باید پیشم بمونه  

چی می شد می سوخت دلامون واسه التماس دنیا

چی میشد دنیا رو یک شب بسپاریم دست غریبا

چی می شد من رو تو یک شب ببری به زیر بارون

حتی به قیمت مرگ عزت و آبروهامون

کاش برای کشتی عشق یکی از ما ناخدا بود 

 که می رفتیم اونجا غیر ما فقط خدا بود 

 چشمای ناز تو ای کاش یه ضریحی داشت طلایی

 انقد دورش گشتم که پیداش شد جدایی

کاشکی یادمون نمی رفت عهدامون بدون علت 

 واسه ی دفاع از خود دست نمی زدیم به تهمت 

 کاشکی عهدامون نمی شکست با یه اتفاق ساده 

 به دلیل اینکه آدم توی این دنیا زیاده

کاش برای اون مهم بود چشام از خاطره خیسه

گفته بودم که دل من برای اون می نویسه

یادته واست نوشتم روی صفحه های رنگی

حیفه که پیشم نمونن چشای به این قشنگی

گفتی تنها راهه پرواز ولی آسمون چه دوره

واسه تو کاری نداره که دسات مثل بلوره 

 کی میگه سرمای بهمن واسه باریدن برفه 

 ایراد از عشق من و توست که همش اسیر حرفه 

 نگرانم واسه اون روز که بازم تازه شه داغم

اونم یه روز نزدیک، نمی یای دیگه سراغم

من خودم دیدم ستاره نور نداره بی فروغه

تو اصن دوسم نداشتی هر چی که گفتی دروغه 

 عاسقت بودم جون چشات جون دریا

ولی یادت بمونه خوب زدی زیر حرفات

نمی خواد دعاهای ما واسه همدیگه بگیره

یکی از ما با شهامت واسه اون یکی بمیره

قدری بین دلا و حرفهای ما اختلافه 

 این روزها درد غریبی می کنه ما رو کلافه

چی میشه با هم بسازیم یه روزی یه شهر تازه 

 بدون اینکه بگیریم از کسی حتی اجازه

یادگاری بنویسیم کاش رو گلبرگای قرمز

بنویسیم که عزیزم هر جا باشم بی تو هرگز

کاش نشه زندگیامون یه روزی اسیر تکرار

 یادت می یاد عزیزم گفتی به امید دیدار ؟

دیگه تموم شد همه چی بین ما

یادم نمی ره هیچ وقت اون خیانت پنهان

روزگار آدم هارا مثل یک دوست دوستشون داره

ولی اگه کسی دل دوستاشا بشکنه ساکت نمیشینه

نمیتونه ببینه دل کسی بشکنه 

اینا بدون تلافی می کنه

پس منتظر اون روز باش

هرچند دلم مدت هاست شکسته

ولی دیگه آب از سرم گذشته

دیگه فکرشم نمی کنم

* یه روزیم یکی دل اونا میشکنه *

اون کسی که دلش می خواست بمیره

برای چی باید واسه خودش تولد بگیره ؟

عشق وقت تولدش شمع فوت می کند

شمع عاشق طفلکی فقط سکوت می کند...

                 این زندگی غم زده غیر از قفسی نیست

                                     تنها نفسی هست ولی هم نفسی نیست

                                           اینقدر نپرسید کجا رفت و کی آمد

                  اشعار پراکنده ی من مال کسی نیست

او گفت خاطرت هست به تو نگاه کردم ؟

آن شب به خاطر تو کلی گناه کردم

گفتم چطور زیبا چیزی شده مگر ؟گفت :

قدری شبیه اویی من اشتباه کردم