دعا کنیم نزدیک تحویل سال 

           هیچ آرزویی نشه هیچ وقت محال

وقتی می خوای بشینی پای هفت سین    

                                                      بخواه که هیچ دلی نباشه غمگین

ترانه های غمگین

زمزمه ی زیر لب

وغروب خورشید در کناره مرداب

منظر پیش رویم

به امید بر آمدن آفتاب

هیمه ای می افروزم

تا قصه ی شب را کوتاه کنم

امشب به یاد عشق قدیمی

                             ده ها ترانه غمگین

 زیر لب تکرار می کنم

                                                         امشب به یاد عشق قدیمی

از پشت پرده های فراموشی

                                    بیرون می آورم

                                                                  انبوه خاطرات قدیمی را

 آن گاه

                    در عالم خیال و توهم

                                                                  فرجام نامبار کشان را

                           تغییر میدهم

باشد که ز هر فجر

                                         به شهد و وصل بدل شود

         امشب به یاد عشق قدیمی

                                                         شمان حسرتم

                       به طلوع فجر خیره است

زندگی را

از سیاهی چشمانت شناختم

سیاه تر از شب

امید را

از سپیدی دستانت شناختم

روشن تر از سپیده

عشق را از سرخی لبانت شناختم

سرخ تر از گل سرخ

تو داری می ری بارون باز می ریزه دونه دونه

                          من می رم سراغ نامه ، سراغ سلام بهونه

من می رم تا تو خلوت واسه چشمات بنویسم

                                          فوق فوقشم اینه که تو ، بازبهم می گی دیونه

چرا رو نقاشیا بیخودی سایـه می زنـی

                                 این همه  حرف خوب داریم حرف گلایه میزنی

                                 اگه منـو دوسـت نـداری راحـت ایـنـا بـهـم بـگو

چرا با حرفات و نگات بهم کنایه میزنی

چشمش افتاد به من و همونی که می دونی شد

بذار راحتت کنم یـــعنــــی دلـــــم دیـــــوونه شـــــد

                               دل مــن کــه یــه عمــر رفتــه بــود ســراغ زندگیــش

                               به بیـابــون و دنبال زد و دنبــال چشــاش روونه شــد

اون تــا دیــد دیــونــشــم دیــگــه بــهــم نــگــاه نــکــرد

عــاشــقــیــم بــرای رفتنــش ، واســش بــهونــه شــد

                                       گفتم این تیــر نــگاه تــو ،تــوی قــلــب مــن نــزن

                                        دیـگـه قــلـب مــن واسه تـیـرای اون نـشونــه شد

روزا تــو خــیـابــونـا آواره ی نـگـاش شـدم

شبا هم بیابونا واسه  غریبیم خونه شــد

                               دیگه مطمئن شد اون که من گرفتارش شدم

                               عشق من از اونایی که تا ابد می مونه شــد

یه شب اما واسه ی همیشه رفت یه جای دور

چون نگفت کجا می ره،اما باز تقصیر زمونه شد

سلامای صورتیمون دوباره مختصر شده     

  انگار نه انگار که دیشب گذشت و سحر شد

گفتم شاید پیش خودت این فکرو داری می کنی     

   اون روزا که با من بودی تلف شده،هدر شده

حقو بازم می دم به تو ، شاعر شاعر نازنین من    

    این بار اول که دل به موقع با خبر شده

یه رود تنها بود دلم که می گذشت از توی کوه     

  چیکار کنم که  چشم تو حالا براش خزر شده

با سیم تار مژه هات یک عمر گیتار میزنم

                           نگاه تو کوک تو کوک نکنی من خودما دار می زنم

                                        چشات اگه رو پنجره م طرح ستاره نزن

                                        دست خودم نیست دلمو به درو دیوار می زن

                           تو نباشی من مث اون دخترکی که گمشده

گوشه کوچه می شینم از غم تو زار می زنم...

گفتی اه آسمونی ولی من اهل زمینم

گفتی فاصله زیاده ،بین تو تا سرزمین

گفتی قلب عاشق من مث انگشتر سادس

گفتی از وقتی رسیدی اومدی شدی نگینم

من دیونه ی اسیرت شدم و توهم نوشتی

بر سر عهدم میمونم همیشه نازنینم

حالا می گذره ازاون روز، جای ما انگار عوض شد

تو یه جور دیگه هستی ، ولی من بازم همینم

تو توی چشمات چی داری که حالا من آرزومه

واسه ی یه لحظه بیام حتی بیام و پیشت بشینم

گل سرخا دمه دستت،دریغ از یه شاخه چیدن

من باید از دور بیامو واسه ی تو گل بچینم

من به اون نقطه رسیدم که اگه حتی نباشی

همیشه بودی و هستی انتخای آخرینم

انگار از دست من و دل باز تو رنجیدی عزیزم

حاضرم بمیرم اما اخمای تو را نبینم

دنیارم اگه بدی دلم ازت صاف نمی شه

                           دلی که بشکنه و کدر شه ، شفاف نمی شه

                                                         نه دیگه ، دوست دارم محاله باورم بشه

            اسم تو محاله همسایه ی دفترم بشه

                                حیف قصری که برات تو رویا هام ساخته بودم

                                                           من مقصر نبودم چون تو را نشناخته بودم

اصل مطلب اینه که پی کار خودت

                                       کاش با اون سختی نیومده بودم ، تولدت

چی می شه می نویسم آدما را دوس ندارم     خودما اونا را , حتی شما را دوس ندارم

دیگه از دلم گذشته عاشق کسی بشم           او دوست دارمای بی هوا را دوس ندارم

یادمه یه وقتا جونم سر عاشقی می رفت        دیگه حتی فکر اون لحظه ها رو دوس ندارم

سرنوشت و سفرو خیانت و پشیمونی             حق دارم که بگم هیچ کدوما رو دوس ندارم

نه غریبه لطفی کرد , نه آشنا خیری رسوند      هیچ کدوم , غریبه و آشنا رو دوس ندارم

کفره اما می نویسم , دعا فایده ای نداشت      من دعا نمی کنم ,نه,دعا رو دوس ندارم

یه زمونی یه صدا وجودمو تکون می داد           باورش سخته ولی من اون صدا را دوس ندارم

التماس سرخ سیبا دیگه معنی نداره               سیبا مال عاشقاس ,من سیبا رو دوس ندارم

به جای این همه حرفا چونکه باور بکنید            بذارید بگم که دیگه , زیبا رو دوست ندارم....  

 بازم یه سال دیگه شد سالی مثل سالای پیش      دوباره نسل آدما ,با غم و غصه , قوم و خویش

سالی که باز شروع می شه با هدیه های ژانویه          امید عاشقاس فقط , چهاردهم , تو فوریه

یه سال مثل سالای قبل ,غریب و بی طاقت و سرد       یه کم خوشی,یه کم بلا یه دنیا غصه کلی درد

یه سالی که بهش میگن , سال رواج گفت و گو            اول سال باز می کنن , آدما کلی آرزو

ظالما , ظالمن هنوز , عاشقا زرد و بی قرار                 تموم لحظه هاش می شن,شبیه سال دو هزار

من از یک شکست عاشقانه بر میگردم .بگذار همه برای این اعتراف تلخ سرزنشم کنند. شکست نه برای پنهان کردن است نه بهانه ی پنهان شدن.

می گویند از صبح بنویس ‌. از آفتاب و من چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت باران پنجره ی چشمانم را شکسته است. همه دلشان نقش های مثبت می خواهد  و آدم ها خوشحال , اما من گمان میکنم این خیلی خوب است که نمی توانم ادای آدم های خوشبخت را در بیاورم .

بی ستاره ام و زرد با طعم معطر پاییز , که حضورش تنها معجزه ی لحظه های تنهایی من است.

برای همه ی آن هایی که بی تقصیرند:

تقدیم به چشم هایی که در راه ماندندودل هایی و دل هایی که آن ها را

                                           راندند‌‌ . تقدیم به اشک هایی که غرورشان شکست

و عهد هایی که کسی آن ها را نبست...

سلام به همه ي عاشقايي که از عشقهاشون جدا شدن يا نتونستن به عشق واقعیشون  برسن

وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوستت داره

وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي

وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه

وقتي دلت خواست از غصه بشکنی به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته

دفعه اول تو کوچه ديدمش گفت داداشي مياي بازي کنيم؟ بعده اينکه بازيمون تموم شد گفت تو بهترين داداشه دنيايي،وقتي بزرگتر شدم به دانشگاه رفتم چشام همش اونو ميديد و ميخواستم از ته قلبم بگم عاشقشم دوسش دارم اما اون گفت تو بهترين دادشه دنيايي وقتي ازدواج کرد من ساقدوشش بودم بازم گفت تو بهترين دادشه دنيايي و وقتي مرد من زيره تابوتشو گرفتم مطمئن بودم اگه ميتونست حرف بزنه ميگفت تو بهترين داداشه دنيايي چند وقت بعد وقتي دفتره خاطراتشو خوندم ديدم نوشته عاشقت بودم دوست داشتم اما ميترسيدم بگم برا همين ميگفتم تو بهترين دادشه دنيايي..!

تا تواني در جهان يکرنگ باش قالي از صد رنگ بودن زير پا افتاده است

شده است...شاعر نشدي وگرنه ميفهميدي پاييز بهاري است که عاشق شده است

من عشق را در تو تو را در دل دل را موقع تپيدن و تپيدن را به خاطر تو دوست دارم من غم را در سکوت اجازه هست خيال کنم تا آخرش مال مني؟ خيال کنم دل منو با رفتنت نمي شکني ؟

اگر كتاب زندگي چاپ دوم مي داشت هرگز نمي گذاشتم كه اينقدر غلط  چاپي داشته باشد!

گرقرارباشد من هم مثل ژول ورن دوردنيارادرهشتادروز بچرخم،ترجيح ميدهم دورتوبچرخم،چون تودنياي مني

بچه ها شوخي شوخي به گنجشك‌ها سنگ ميزنند و آنها جدي جدي ميميرند... آدمها شوخي شوخي زخم ميزنند و قلبها جدي جدي ميشکنند... و تو شوخي شوخي لبخند ميزني و من جدي جدي عاشق ميشوم...

عجيبه که تا مريض نشي کسي برات گل نمي ياره تا گريه نکني کسي نوازشت نمي کنه تا فرياد نکشي کسي به طرفت بر نمي گرده تا قصد رفتن نکني کسي به ديدنت نمي ياد و تا وقتي نميري کسي تورو نمي بخشه

زمان! به من آموخت که دست دادن معني رفاقت نيست.... بوسيدن قول ماندن نيست..... و عشق ورزيدن ضمانت تنها نشدن نيست<<<<<<<<

ياييز را دوست دارم چون فصل غم است غم را دوست دارم چون گواه دل است دل را دوست دارم چون محبت را اموخت محبت را دوست دارم چون تو را دوست دارم و تو را دوست دارم بي انکه بدانم چرا؟؟؟

شبها نمي خوابم تا نبينم کابوس رفتنت   حالا که رفتي مي خوابم تا تو رؤيا ببينمت

زدم به سيم خل بازي . شدم ديوونه تر از ديوونه ي هميشگي

بهتر از دل عاشق سوخته است کله اي که ديوونه است

 "من خسته ترين واژه ي ملموس شبم کاش در اين وسعت تاريک يک نفر درد مرا مي فهميد ..."

نگفتي هم نگفتي زياد مهم نيست

به او نگو دوستت دارم براش بنويس دوستت دارم آخه ميدوني آدما گاهي

 اوقات خيلي زود حرفاشونو از ياد ميبرن ولي يه نوشته به اين سادگي ها

 پاک شدني نيست گرچه پاک کردن يک کاغذ از شکستن يک قلب هم ساده تر

است ولي تو بنويس

 کسي از من خواست با او باشم از من دور شد

مهرباني ديد و از اين لطف من مغرور شد

خواستم با او بمانم تا ابد هم آشيان

ديدم اما هر چه را گفتم به او در گور شد

کاش ميشود قلب وسعت ميگرفت

شمع باپروانه الفت ميگرفت

کاش ميشود در پس احساسها

خنده ها از اشک سبقت ميگرفت

کاش ميشود از الفباي وجود

عين و شين و قاف نشاط ميگرفت

کاش ميشود در پس سجاده ها

يک دعا تا اوج رفعت ميگرفت

من...

يه قلبم که هنوزم

ميزنه

براي عشقت

زندگيشو جاگذاشته

توي ماجراي عشقت

قلبم ميزنه براي عشقت

تو

يه اسمي

که هميشه ميمونه تو خاطراتم

تو گذاشتي و پريدي

من هنوز تو ماجراتم

من ...

يه دل داده خسته

تو. کتاباي نبسته

تويي...

 عکس يه عروسک

که تو آينه نشسته

کاش دلش نياد  زمونه

براي ما کم بزاره

کاشکي دنيا ما دوتارو

سر راه هم بزاره

به قلبت بياموز هميشه عاشق باشد و عاشق هر کسي نباشد

به چشمانت بياموز هر کسي ارزش ديدن ندارد

به چشمانت بياموز که به چشم به راه بودن عادت نکند

به چشمانت بياموز که به در خيره نماند

به چشمانت بياموز که براي هر کسي بيخواب نشود

به زبانت بياموز که هر اسمي ارزش جاري شدن ندارد

به زبانت بياموز به هر کسي نگويد دوستت دارم

به لبانت بياموز هر لبي ارزش بوسيدن ندارد
به پاهايت بياموز هر راهي ارزش رفتن ندارد

                    اقلا بهترين دشمنم باش .

 اگه غمخوارم نيستي

                           اقلا بزرگترين غمم باش .

هرچه هستي هميشه بهترين باش

 جون بهترينها هميشه در ياد خواهند ماند

 پس در بدترين خاطراتم

 بهترين باش

چقدر تنها ماندم.!.......

براي بوييدن يك گل براي شنيدن يك صدا و براي خواندن يك شعر

چقدر تنها ماندم !.........

براي غرق شدن در يك نگاه براي يافتن آرامش يك نوازش و براي سوختن در شعله عشق

چقدر تنها ماندم

رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت

صداي خش خش برگها همان آوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد:

 دوستت دارم

آنکس که مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود که به شوق من آمده باشد

با آن کس که تو را گرم گرفت سرد مباش
با آن کس که تو را دوا دهد درد مباش
در جهان هيچ چيز بهتر از جوان مردي نيست
رسواي زمانه باش نامرد مباش...!!!

اسمت را روي ساحل نوشتم موج آمد پاک شد
اسمت را روي سنگ نوشتم سنگ شکست
اسمت را روي گل نوشتم گل پر پر شد
اسمت را روي قلبم نوشتم تا موج و شکستن و پرپر شدن آن را از بين نبرد

                    ميگويند شيشه احساسي ندارد
ولي نمي دانم چرا
هروقت اسم تو را روي شيشه ي بخار زده مي نويسم
 گريه ميکند !!!

من که بي وفا نبودم من که عاشق تو بودم      من که تو تموم شعرام حس چشماتو سرودم

براي اينکه تو عشقتون موفق بشين اول بايد معني عشقا درک کنين ... نه اينکه بعد از دو روز دوست شدن با کسي  يا بهتر بگم رفيق شدن يک دختر با يه پسر يا بلعکس دو طرف بگن ما عاشق هميم!!! نه اين عشق واقعي نيست عشق واقعي عشقيه که دو طرف همديگرو درک کنن و بفهمن و فقط رو دوستي هم حساب کنن و هيچ وقت به خاطره هيچ موضوعي بينشون اختلاف نيفته حتي بزرگترين مشکلات و تو همه ي سختي ها پشت هم باشن ...هيچ وقت هيچ کدوم ديگري رو تو سخت ترين لحظه هاي زندگي تنها نگذارن و با هم ديگه هرکاري بکنن ...حتي سخت ترين کارها رو در سخت ترين لحظه ها  .

(    اي خوب تر از هر گل و اي پاکتر از شبنم به يادت هر زمان هستم به یادم باش تا هستم  )

همه ميگويند زيبا ترين گل ها در بهار مي رويند اما اينطور نيست   چون هيچ گلي قشنگ تر از گل زمستاني زندگي من نمي رسه

قسم ميخورم عشق را ميشکنم با قلبي که قبلا هزار بار شکسته بودي اش بر مي خيزم بر روي پاهايي که ديگر تاب ايستادن ندارد ، و مي نويسم با دستان سردم تمام صفه ي زندگي ام لازم  ...نيست چيزي بگويي ميدانم اکنون که فرجام زندگي ام نا فرجامي است پس مي نويسم تا تو هستي ،و هستم ... و ديگر هيچ

عاشقم عاشق رويت گر نمي داني بدان سوختم در آرزويت گر نمي دانی بدان...

جشم وقتي زيباست که براي اشک باشه اشک وقتي زيباست که براي عشق باشه عشق وقتي زيباست که برا تو باشه تو وقتي زيبايي که براي من باشي من وقتي زيبام که براي تو باشم .

 براي اينکه دوست واقعي پيدا کني  بايد خود را لايق دوستي بار بياوري!!!

 کاش در زندگي سه چيز  وجود نداشت : عشق، غرور ، دروغ. که انسان به خاطر عشق غرورش را بشکند و دروغ بگوي!!!

با تو هستم !صداي باران را ميشنوي ؟ دانه هاي آن را لمس ميکني سرت را بالا بگيرو بگذار روح آب ات در فيروزه بي کران آسمان به پرواز در بيايد و تو هم باران را با تموم وجودت لمس کن تا باور کني تنها نيستي.

با صداقت تا قيامت درمستي در هوشياري در فکر توأم

همه ميگويند زيبا ترين گل ها در بهار مي رويند اما اينطور نيست   چون هيچ گلي قشنگ تر از گل زمستاني زندگي من نمي رسه...