آخرین نفس های زندگیم را می کشم

کی در باور داشت که عمر من اینقدر کوتاه باشد !!!

ولی باید حقیقت را باور کرد ، چه مرگ چه زندگی...

آخرین عید زندگیم هم گذشت ، دیگر امیدی به دیدن عیده بعدی در وجودم نیست.

دیگر آتش وجودم هیچ گرمایی ندارد

و باید از زندگی بسیار گرم و عاشقانه خدا حافظی کنم .

هیچ گاه سعی نکردم عاشق شوم ، چون هیچ گاه نمی خواستم بعد از مرگم عشقم را نابود کنم...

کم کم تنم را برای احساس خاک قبرستان آماده می کنم.

وصیتیست از یک نا (0M!D):

زندگی را هرآنچه که هست بپذیر با همه ی خوبی ها و بدی های آن .

دلم از مرگ بیزاره ولی چه کنم سرنوشتم این بود.

بودیم کسی قدر ندانست که هستیم؟؟؟!!!....

باشد که نباشیم بدانند که بودیم!!!...

يادمون باشه که هيچکس رو اميدوار نکنيم بعد يکدفعه رهاش کنيم چون خرد ميشه ميشکنه و آهسته ميميره . يادمون باشه که قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم تا کسي که به ما تکيه کرده سرش درد نگيره يادمون باشه قولي رو که به کسي ميديم عمل کنيم . يادمون باشه هيچوقت کسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم چون امکان داره زياد نتونه طاقت بياره . يادمون باشه اگه کسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت چون زندگيش رو ازش ميگيريم ...

                میدونی فاصله ی  بین انگشتات واسه چیی؟

گریه هایم بی صداست

       عشق من بی انتهاست

          رده پای اشک هایم را بگیر

              تا بدانی خانه ی عاشق کجا ست

آنقدر آهسته ميآيم

با صداقت کلامم

با لطافت نگاهم

با سرود تنهائيم

با دل سوزانم و با عشق عريانم

آنقدر آهسته ميايم که سکوت آمدنم

تنهائيت را آزار ندهد

همچون نسيم زيبای بهاران

همچون حديث مکرر عاشقی

ديوانگی و آزادگی

ميايم تا با سکوتم معنای حادثه ها را در کلامت جستجو کنم

باش که فرداها را

و

فردای فرداها را با تو وفقط تو ميبينم

چه زيباست ديدار يار در حديث کلام نو انديش فام

نه من آن فامم و نه تو آن مامی که توان جدائيشان را کسی بخواند

مام عشق

صومعه دل اندوهگين

کودکی سيو چند ساله است

کودکی از جنس بلوغ

بلوغی به کودکی من

وتبسمی جانسوز برای تن خسته من

ميايم تا با آمدن من

سايه های ماندگار را

در کوچ دلی خسته نبينم

ميايم که بيائی ای نیلو فر من 

بيائی که مرا با خود به سرای ناف دعوت کنی

آنقدر آهسته بيا

آنقدر آهسته ميآيم که هر لحظه

حضورم با نامت جاودانه بتازد

واين است همان حديث مکرر آمدن من

و حديث مکرر عاشقی 

مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی ترین تاریکی ها جان باخته ام.

هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام گرفت بدانید

 آنجا قبر من است.

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسیدم.

چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند تا آخرین لحظه چشم انتظار مانده ام.

موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی نداشتم.

بوته گلی وحشی در تابوتم بگذارید تا به جای معشوقم همراهم باشد.

تکه یخی روی قلبم بگذارید تا با تابش آفتاب،آب شود و به جای عزیزم برایم بگرید.

من بودم و شمع نیمه مرده

افسرده به کنج خلوتی سرد

یک سینه تنگ و این همه سوز

یک قصه شوق و این همه درد

رویای کبوتر بهشتی

از دور هنوز جلوه می کرد ...

                           افسانه عشق نا تمام است .

زدم فرياد خدايا اين چه رسميست

رفيقان را جدا کردن هنر نيست

رفيقان قلب انسانند خدايا

بدون قلب چگونه مي توان زيست؟

سال نو را به همه ی

جوونا و نوجوونای

 ایرانی تبریک میگم