لا لا لا لا گلِ نازم ، گلِ پر پر
نخور غصه نشسته پيش تو مادر
چرا موهات پريشونه؟
چرا لبهات پر از خونه؟
چرا اينجا عروسكها شكسته؟
كي چشم ناز و پر خوابتو بسته؟
لا لا لا لا گلِ خسته، گلِ پونه
كجاست بابا؟ چي شد رويا ،كو خونه؟
لا لا لا لا گـلِ آرومِ بي بـونه
بدون تو چشام اشكه، دلم خونه
لا لا لا لا بخواب اي غنچه پاك
بخواب آسوده در گهواره خاك
بخواب آروم گل سرد و كبودم
كه اي كاش قبلِ تو اينجا نبودم
لا لا لا لا گلِ قرمز… گلِ زرد
شدم از دست تقديرم پر از درد
لا لا كردن ديگه بسه گلِ چايي
بخند مادر كه تو دردانه مـايي
بدون تو حرامم باشه خنديدن
برايم تلخ باشه روز خوش ديدن
گلِ ميخك ، گلِ خوشبوي بي خار
صـدايم كـن بـراي آخريـن بار
نخـواب شيرينكِ معصـوم و بي كيـنم
بذار بازم ز چشمانت هزاران بوسه بر چينم

        باز هم می نویسم ازخودم

                                                      می نویسم از روز های جدایی

         می نویسم از لحظه های تنهایی

                                                         می نویسم از دشواری زندگی 

ولی نوشتن همه چیز آسان نیست  

             بلکه گفتنش برایم آسان تر است 

   هر هنگامی که از زندگیم برایش می گویم

        می گرید و من هم طاقت دیدن اشکای زلال چشمانش را ندارم

به خاطره همین هرگاه می خواهم برایش درده دل کنم ، زندگیم را برایش می نویسم 

 که در هنگام گریستنش من اشکایش را که از گونه هایش جاری می شود رانبینم . . .