خیلی مفصله ولی خلاصه میکنم :

همیشه فکر میکرد که دوستم داره

ولی میدونستم دوست داشتنش با گفتن یه کلمه که بر خلاف میلش باشه تبدیل به تنفر میشه

با بودن اون فکر میکردم هیچی کم ندارم

بهم می گفت همیشه پیشم میمونه

هنوز جای اشکایش را روی انگشتام حس می کنم

همیشه فکر میکردیم عشقمون تو ی دنیا لنگه نداره

پیشه خودمون فکر میکردیم همه به عشقمون حسودی میکنن

روزای خوب گذشت و گذشت تا

تا اینکه یه روزی دیدم دیگه همه چی  عوض شده

دیگه اونی نبود که من میشناختم

هر روز که میرفتم جلوتر همه چی از اینی که بود بد تر میشد

دیگه اونقدری بد شده بودیم که چشم دیدنن هما نداشتیم

همش اشتباهاتمونا گردن هم  میگذاشتیم

ولی هیچ کدوم حاضر نبودیم اشتباهاتمونا قبول کنیم

همه چی به هم ریخت

تا امروز که دیگه  تموم شد

اون چیزی که هیچ وقت فکرشا نمی کردیم پیش اومد

اون دنبال زندگیش منم دنبال بد بختیم.

حالا فکر می کنم خیلی چیزارا کم دارم

غرور،عشق،محبت،نوازش و...هزار چیزه دیگه که همش بخاطر اشتباهیه که همون اوله اول کردم اشتباهم اینه که عاشق شدم ...

امشب انگاری یه چیزی داره تو گلوم فریاد میزنه ولی نمی فهمیدم چی میگه

یه حس بد و غریب داشت

چشمام همه ی ماجرای عشقما دیدن ولی گلوم خبر نداشت که چه اتفاقی افتاده

گوش هام کلمه ی ( برای همیشه خداحافظ )را شنیدن 

درجواب ، کلمه ی خدا حافظ از دهنم بیرون اومد

گلوم صدایم را  فهمیدوتا با خبر شد چه اتفاقی افتاده بغضش ترکید

چشمانم از فریاد گلوم باریدن

و من فهمیدم عشقم به پایان رسید...

اسم همه را به سادگی یاد گرفت     من راه وفا ،او ره فریاد گرفت

گفتم به خدا برای تو میمیرم         از فعل و زمان جمله ایراد گرفت

نگاهی کرد و من را در به در کرد

یقین کرد که عاشقم بعدش سفر کرد

شکستی خورد و آمد تا بماند

ولی من رفته بودم او ضرر کرد

از دست تو رنجیدم و چیزی نگفتم

           با دیگرانت دیدم و چیزی نگفتم

                       کلی سفارش کرده بودی من نفهمم

                                    این نکته را فهمیدم و چیزی نگفتم...

من دوباره اومدم

بعد از یک سال ۱۸ روز اومدم همه ی غصه های یک سالیا که نبودم بگم تا بلکه یکم از غصه های دلم کم بشه.