من می گفتم  بهم نگاه کن
تو می گفتی که جون فدا کن

من می گفتم  چشمات قشنگه
تو می گفتی دنيا دو رنگه

من می گفتم  دلم اسيره
تو می گفتی که خيلي ديره

من می گفتم  چشمات‌و واکن
تو می گفتی من‌و رها کن

من می گفتم  قلبم‌و نشكن
تو می گفتی من مي‌شكنم من؟

من می گفتم  دلم رو بردي
تو می گفتی به من سپردي؟

من می گفتم  دلم شكسته است
تو می گفتی خوب مي‌شه خسته است

من می گفتم  بمون هميشه
تومی گفتی ببين نمي‌شه

من می گفتم تنهام مي‌ذاري؟
تو می گفتی طاقت نداري؟

من می گفتم تنهايي سخته
تو می گفتی اين دست بخته

من می گفتم  خدا به همرات
تو می گفتی چه تلخه حرفات

من می گم که تا قيامت
برو زيبا به سلامت

یه نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره 

 یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره 

 یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره 

 می خواد امتحان کنه که تا داره یا نداره 

 یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش 

 اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره 

 بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره 

 انتخابم می کنه ، پولشو اما نداره 

 یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه 

 اون یکی مداد برای آب و بابا نداره 

 یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی 

 اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره 

 یکی بعد مدرسه توپ چهل تیکه می خواد

مامانش میگه اینا گرونه اینجا نداره 

 یه نفر تولدش مهمونیه ،‌همه میان 

 یکی تقویم واسه خط زدن رو روزا نداره 

 یکی هر هفته یه روز پزشکشون میاد خونش

 یکی داره می میره ، خرج مداوا نداره 

 یکی انشاشو می ده توی خونه صحیح کنن 

 یکی از بر شده درد و ، دیگه انشا نداره 

 یه نفر می ارزه امضاش به هزار تا عالمی 

 یکی بعد عمری رنج و زحمت امضا نداره 

 تو کلاس صحبت چیزی می شه که همه دارن 

 یکی می پرسه آخه چرا مال ما نداره 

 یکی دوس داره که کارتون ببینه اما کجا 

 یکی انقد دیده که میل تماشا نداره

یکی از واحدای بالای برجشون می گه

یکی اما خونشون اتاق بالا نداره 

 یکی جای خاله بازی کلاس شنا می ره 

 یکی چیزی واسه نقاشی ابرا نداره 

 یکی پول نداره تا دو روز به شهرشون بره 

 یکی طاقت واسه ی صدور ویزا نداره

یکی فکر آخرین رژیمای غذاییه

یکی از بس که نخورده شب و روز نا نداره 

 یکی از بس شومینه گرمه می افته از نفس 

 یکی هم برای گرمای دساش ها نداره 

 دخترک می گه خدا چرا ما .... مادرش می گه 

 عوضش دخترکم ، او خونه لیلا نداره 

 یه نفر تمام روزاش پر رنج و سختیه 

 هیچ روزیش فرقی با روزای مبادا نداره 

 یکی آزمایش نوشتن واسش ،‌اما نمی ره 

 می گه نزدیکیایما آزمایشگا نداره 

 بچه ای که تو چراغ قرمزا می فروشه گل و

مگه درس و مشق و شور و شوق و رؤیا نداره 

 یه نفر تمام روزا و شباش طولانیه 

 پس دیگه نیازی به شبای یلدا نداره 

 یاد اون حقیقت کلاس اول افتادم

دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره 

 راستی اسمو واسه لمس بهتر قصه می گم 

 ملیکا چه چیزایی داره که رعنا نداره ؟

بعضی قلبا ولی دنیایی واسه خودش داره 

 یه چیزایی داره توش که توی دنیا نداره

همیشه تو دنیا کلی فرق بین آدما 

 این یه قانون شده و دیروز و حالا نداره  

خدا به هر کسی هر چیزی دلش می خواد بده 

 همه چی دست اونه ،‌ربطی به شعرا نداره 

 آدما از یه جا اومدن ، همه می رن یه جا

اون جا فرقی میون فقیر و دارا نداره

کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ای ساخت 

 با نمی شه ، با نمی خوام ،‌با نشد ، با نداره

سوختم و آب شدم به پات

امروز و فردا نداره

خوشت مياد ببيني ، نه ؟

كشتن تماشا نداره

قهر مي كني ، ناز مي كني

ناز مي كشم، آشتي كني

قصه كه نيس ، حقيقته

دروغ و دعوا نداره

دوره زمونه دوره ي حرفاي عاشقانه نيست

صحبت پول و شهرته ، صحبتي از ترانه نيست

يه روز منو خواسته بودي ، يه روز خيلي خوب دور

امروز چه راحت نمي خواي ، من بد شدم بهانه نيست

اگه بفهمن عاشقي ، همه بهت بد مي كنن

نسبت ديوونه مي دن دست تو رو رد مي كنن

اگه بخواي بجنگي با دستاي شوم سرنوشت

باهر چي آدمك دارن ، راه تو رو سد مي كنن

بفهمه عاشقش شدي هي با تو بازي مي كنه

ديوونه ، آزار اونم تو رو راضي مي كنه ؟

رفتي كجا در مي زني ،اون خوديه رات نمي ده

غريبه جاي اون باشه مهمون نوازي مي كنه

كافيه چيزي بدونه ، كار تو ديگه مردنه

ديگه وظيفت اسمشو ، با صدتا جون آوردنه

يه بازي يك طرفس ، كه آخرش مشخصه

هميشه بازنده تويي ، سهم اونم كه بردنه

اگه بگي دوسش داري ، اون تو رو يادش نمي ياد

فرقي نداره كه چه قدر چه كم بدونه ، چه زياد

بايد هنرپيشه باشي تا نقشو خوب بازي كني 

يعني كه وانمود كني يه جور ازش بدت بياد

عاشق ديگه تو عصر ما هيچ جايي حرمت نداره

انگار كسي نمره ي خوب واسه شجاعت نداره

شايد يه جوري شده كه هيچ آدمي تو عصر ما

براي انتخاب شدن ، اصلا لياقت نداره

رنگ گل دسته گلا ، فقط رز زرده همين

عاشق هر كس كه بشي عاقبتش درده همين

هر كي يه گمشده داره ، تمام دلخوشيش اينه

اگر يه روز معجزه شه ، اگر كه برگرده همين

زمونمون عوض شده ، دوره نفرينه و جنگ

زياد شديم ، زياد شده آدم بدرنگ و دو رنگ

 قلب كوچيك عاشقو با يه اشاره مي شكنه

اون كسي كه دوسش داره ، با تير كمون با چوب و سنگ

تا بدونه عاشقشي مي ره و پيداش نمي شه

مي گي مي خوام ببينمت مي گه نه حالا نمي شه

با هديه ي تولدش مي خواي يه جوري ببينيش

مي خواي يه جوري بفرست ببخشيد اما نمي شه

اگر كه حدسم بزنه نمي دوني چيكار كني

عاشقي خب ، مگه مي شه از عاشقي فرار كني ؟

فكر مي كني اون بدونه خيلي كارت راحت تره

حتي تو روياهات مي خواي كه اونو بي قرار كني

هر جوري كه بود چه خوب چه بد ، آروم شدي 

يه كم گذشت و ديدي كه مردي ديگه ، حروم شدي 

يه روزي چش وا مي كني كه خودتم نمي شناسي

فقط تو آينه مي بيني آخرشه ، تموم شدي

تو عاشق كسي مي شي كه عاشق غريبه هاس

گريه و زاري مي كني مي گي اميدت به خداس

درسته اما اون كه تو شبا براش زار مي زني

راهش و كارش و دلش ، حسابي از شما جداس

خوش به حال معشوقايي كه بويي از قديم دارن

تو اعتقادشون شگون ، براي عاشقی دارن

معشوقاي زمون ما چون عاشقو بسوزونن

واسه دل اون طفلكي يه عالمه گريم دارن

ضرب المثل كاش راس بود و دلا به هم يه راهي داشت

اون كه واسه تو ماه شده ، اي كاش كه روي ماهي داشت

كاش عاشق بيچاره اي كه بي دليل اسير مي شه

يه روز يه كاري كرده بود ، يه جرمي يه گناهي داشت

كاش واسه بيراهه ي دل ، يه جا يه راه چاره بود

كاش كه علاجش عين قبل ، دعا و استخاره بود

كاش واسه هر عاشقي كه شبا پي ستارشه

تو دنيا محض دلخوشي ، يك شب پر ستاره بود

آي عاشقاي بي گناه ، ما همه زرد و بي كسيم

تنهاييم عين آسمون ، آواره ايم عين نسيم

همه بايد ياد بگيريم كه مثل مجنون بزرگ

عاشق هر كسي بشيم ، آخر بهش نمي رسيم

بچه بودم نه ديگه منتظر زنگ بودم

 نه ديگه واسه تو مثل تو دلتنگ بودم

بچه بودم تو نبودي شبا زود خوابم مي برد

دل كوچيكم فقط غصه بازي رو مي خورد

بچه بودم چه قدر صاف و روون مي خنديدم

خوبيش اين بود كه ازت نمي خوامت نمي شنيدم

 بچه بودم همه ام مثل خودم بچه بودن

 نرم و ساده مث خاكاي توي باغچه بودن

بچه بودم خبر از تو خبر از دروغ نبود

 سر فكراي پريشون انقدر شلوغ نبود

 بچه بودم همه چي درست مي شد ، سخت نبود

 هيچكي اندازه ي من اونروزا خوشبخت نبود

 بچه بودم دلمو هنوز كسي نبرده بود

هنوزم خدا اونو دست خودم سپرده بود

 بچه بودم قدرمو زمونه بيشتر ي دونست

 كوچمون حالا منو از تو كه بهتر مي دونست

بچه بودم كسي بيخود منو اذيت نمي كرد

 مث تو ميون بازيا خيانت نمي كرد

 بچه بودم كسي مثل تو باهام بد نمي شد

 بي توجه از كنار رؤياهام رد نمي شد

بچه بودم نبود اون كسي كه بهم راس نمي گفت

 مث تو هيچكي بهم هر چي دلش خواس نمي گفت

بچه بودم عالمي بود آخه عاشق نبودم

 از دس چشماي تو ، تو حسرت دق نبودم

بچه بودم بدون هيچ غصه اي رفتم شمال

 لب دريا خونه هاي ماسه هاي ، بوي بلال

بچه بودم توي قايق بي تو خيلي خوش گذشت

 دنيا رو كاش مي دادم سالاي رفته بر مي گشت

 بچه بودم خبر از خواهش و التماس نبود

لا به لاي دفترام ،‌ جز دو تا برگ ياس نبود

 بچه بودم عكس تو باعث دردسر نشد

جز تو هيچكي باعث رفتن به سفر نشد

بچه بودم انقدر از سادگيا دور نبودم

واسه گوش دادن به تو ، انقدر مجبور نبودم

 بچه بودم كسي مثل تو منو رنج نداد

برد و باخت تلخ ما مزه شطرنج نداد

بچه بودم دلم از هيچكسي ناراضي نبود

فكر وذكرم پيش هيچ چيزي به جز بازي نبود

 بچه بودم آسمون يه عالمه ستاره داشت

غصه مون هر چي كه بود يه دنيا راه چاره داشت

 بچه بودم و قهر و آشتيم روي هم لحظه نبود

 اخم و دردم واسه حرفي كه نمي ارزه نبود

 بچه بودم بيشتر از اين زمونا در مي زدن

اونروزا بزرگترا بيشتر به هم سر مي زدن

 بچه بودم قلباي تو دفترم حقيقي بود

 روي دفتر خاطراتم عكس جوجه تيغي بود

 بچه بودم چقدر شعراي خوب بلد بودم

 كندن اسما رو رو درخت و چوب بلد بودم

 بچه بودم چشم تو در به درم نكرده بود

 اونروزا فكر و خيالت ،‌ خبرم نكرده بود

 بچه بودم شادي پر بود تو دل بادكنكم

آخر اون روزا كسي بود كه بياد به كمكم

بچه بودم غروبا بوي غريبي نمي داد

 كسي هديه به كسي ساعت جيبي نمي داد

 بچه بودم اگه مثل حالا مجنون مي شدم

 از بزرگ شدن واسه ابد پشيمون مي شدم