احساس سوختن تماشا نمی شود

آتـش بگـیر تا بدانـی چـه میـکشم !!!

تنهایی بهترین دوستمه که همیشه باهامه هیچ وقتم تنهام نمیزاره 

 تو همه ی غم هام و خوشی هام کنارم میمونه

پشت پلكهايم تنها جايي بود كه مي توانستم آخرين حرفم را براي تو بنويسم ...

تا آن هنگام كه  آنرا خواندي افسوس را در چشمانت نبينم...

و آن حرف اين بود : (( فراموشم كن ...))

^{از سخنانی که به دوست داشتن ختم بشه متنفرم}

^{از اشک هایی که به خاطر دوست داشتن ریخته بشه متنفرم}

^{از روز آشنایی با تو متنفرم}

^{از روزی که  به تو علاقمند شدم متنفرم}

^{از این عشق افراطی متنفرم}

^{از افکاری که به تو ختم می شود متنفرم}

^{از سکوت پرمعنایت متنفرم}

^{از واژه های محبت آمیزی که به تو ختم می شود ولی نمی شنوی متنفرم}

^{از احساسی که به تو دارم متنفرم}

^{به خاطر روزهایی که به یاد تو گذراندم متاسفم}

^{به خاطر بیداری شبهایم آن هم در فراق تو متاسفم}

^{به خاطر چیزهایی که نوشتم و می نویسم متاسفم}

^{به خاطر همه چیزهایی که در دل داشتم و بیرون نریختم متاسفم .}

^{به خاطر سکوتم متاسفم.}

^{به خاطر عشق یکطرفه ام به تو و به خاطر تنفرم هم متاسفم...}

هر چند مال من نشدی ولی ازت خیلی چیزا یاد گرفتم...

یاد گرفتم به خاطر کسی که دوسش دارم باید دروغ بگم

یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره.

یاد گرفتم تو زندگیم بدونه اینکه بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم

یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو باور نکنم

یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم

یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم.

چنان باش که به هر کس بتوانی بگویی مانند من رفتار کن...

هر گاه دفتر محبت رو ورق زدی و هر گاه زیر پایت خش خش برگها را احساس کردی هر گاه

در میان ستارگان اسمان تک ستاره ای خاموش دیدی برای یک بار در گوشه ای از ذهن خود

نه به زبان بلکه از ته قلب خود بگو : یادت بخیر

پاییز همان بهار است که عاشق شده است

درد بزرگی است که عاشق باشی ٬اما معشوق نداشته باشی و...

رنج عظیمی است که معشوق باشی ٬ اما لیاقت عشق را در خود نیابی...

به نامردي نامردان قسم خوردم که نامردي کنم در حق نامردان

خواستم خودمو گول بزنم ؛ همه ي خاطراتم رو انداختم يه گوشه اي و گفتم : فراموش ؛ يه

در کنارت سال ها گریستم

به خیالم اشک هایم به خاطر عشق تو میبارند

                           ولی این خیال باطلی بود که حال پی بردم

همه ی این گریه ها  هشدار اشتباهاتم بودند که به عشق دروغ تو پی ببرم

ولی افسوس که دیگر برای جبران اشتباه کمی دیر است...!!!

يکي محبت ميکنه و يکي ناز ميکنه ! اوني که ناز ميکنه هميشه محبت مي بينه اما اوني که

حـالا کـه رفـتني شـده اي طـبق گفتـه ات باشـد، قبـول...لااقـل ايـن نکتـه را بدان: آهـن قراضه اي کـه چنـان گـرم گـرم گـرم در سينـه مي تپيـد، دلـم بـود نـا مـهربان... ولـی حالا از سنگ هـم سنـگ تـر شـده...

به اولين شخصي که گفتم دوستت دارم تو بودي ولي آنقدر دل شکستن برات راحت بود که دلمو

دل که رنجيد از کسي خرسند کردن مشکل است شيشه بشکسته را پيوند کردن مشکل است

چه سخته آدم دوباره به ديواري تکيه بده که یک بار آوارش روش ريخته...!!!

وفاي شمع را نازم که بعد از سوختن به صد خاکستري در دامن پروانه ميريزد

ديگه بهت نميگم برو به جهنم

 آخه مگه جهنميا چه گناهي کردن که بايد یه عوضی مثل تورا تحمل کنن ؟؟؟

شکستن دل کسی مثل اینه که یک میخ روی دیوار بکوبی

اگه یک روز دلشو به دست آوردی میخ را از دیوار در بیاری

ولی چه فایده

جای میخ همیشه روی دیوار می مونه

نگه داشتن عشق مثل نگه داشتن آب تو دسته فکر مي کني تو دستته اما وقتي دستتو  

باز مي کني مي بيني هيچي ازش نمونده جز خيسي خاطرات

اگر میدانستی خنجر از دست رفیقان خوردن چه رنجی دارد

هرگز از من نمیپرسیدی که چرا عاشق دل تنهایی...!

در زندگي اشتباه نکن

اشتباه کردي اعتراف نکن

اعتراف کردي التماس نکن

 التماس کردي زندگي نکن .

سخن تلخ از دل تلخ بر می خیزد

تو آسمون قلبم بهت گفتم ستاره                   به صدتا اينوگفتم توهم يکيش بيچاره

الهي تو بميري من بمونم

سرقبرت بيام روضه بخونم 

الهي سرخک و اريون بگيري

تب مالت و فشار خون بگيري

 اگر بردي از اينها جان سالم

الهي درد بي درمون بگيري 

نفرين بر من که با تو نشستم

       نفرين بر تو که مرا نشناخته دوست داشتي                         

                 نفرين بر منو تو که عشق را در خودبه نفرت تبديل کرديم...

چه خوب شد که فراموش شد

هرکه مرا دید

          تو را نفرین کرد

من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهي که بلغزد بر من

من خودم بودم و يک حس غريب که به صد عشق و هوس مي ارزيد

من به دنبال نگاهي بودم که مرا از پس ديوانگي مي فهميد

آرزويم اين بود

دور

اما چه قشنگ عشق را فهميدم

چه حضور غریب و مبهوتی

آسمان هم به ما نمی خندد

نه کسی فکر رفتن سفر است

نه کسی کوله بار می بندد

در گریز از تمام خاطره ها

باز هم در مسیر بن بست است

یکصد و پنجمین خیابان هم

گویی از انتظار ما خسته است!

خسته تر از آنم که کنارم بنشینی

یا خیره به چشمم شوی و عشق ببینی

عاقل تر از آنم که برای دو سه روزی

با نام خود از دفتر من شعر بچینی

من خالی ام از عشق ولی از تو چه پنهان

مشتاق نماندم که مرا باز گزینی

یک خواهش ناچیز فقط از تو همین که

شب بر سر خواب من خسته ننشینی

پشت پا خوردم ز هر کس که گفت يار من است

چون که ديدم روز و شب در پي آزار من است

هر که دستي از محبت حلقه کرد بر گردنم

ديدم اين دست محبت حلقه دار من است

و کسی گفت بهار است

و من با شبنم روی یک برگ گل یاس نوشتم :

ای کاش این بهاری که همه می گویند

                                بی خبر می آمد

شاید آنوقت ز شوقش

                      همه گل می دادیم .

سال نو بر همه ی دوستان مبارک .

ما که به هیچ کدوم از آرزو هامون نرسیدیم

ولی آرزو می کنم همه ی اونایی که تو دل کوچیکشون یه آرزویی دارن بهش برسن و همه ی

جوونا و نوجوون ها زندگی خوب و سال قشنگی داشته باشن .

ای کاش انسان ها عید را فقط به تمیز کردن خونه و تغییر دکوراسیون خونه و

خریدن لباس نو نمی دیدن

کاش کمی هم فکر پاک کردن دل هاشون از کینه وافکار اشتباهشون بودن

اون وقت می شد یه سال خوب و جدید و آروم رو شرو کرد

یـادتـــه تــو اوج پایــیـز ، آخـریـن لــحـظـه ی دیــدار

خب مواظب خودت باش ، دو سه بار ، دوباره تکرار

یــادتـه بـه مــاجـرامـون چـقــدر نـگــاه مـی کـردیـم

تـا یـکـی دلـش بـیـاد و بـگـه خـب ، خـدا نـگـهـــدار

تو خدا حافـظی کردی ، تو دل مـن یکم تکون خورد

بـعـدش اسـمـتـو نـوشـتـم روی سـاقـه ی سپـیـدار

بـارون گــریـه کــه بـاریــد از تــو ابــر غـصــه هامـــون

هــر دو مـون ســر گــذاشـتــیــم روی آجـرای دیـــوار

یه بار دیگه می پرسم راس راسی باید جدا شیم ؟

منـم انگـار مـث اشـکـت  از چـشـات افـتـاده بـــودم

یـه جـوری دلـت مـی لـرزیـد پـس دیـگه نـکردم اصرار

خیلی اونجا مونـده بـودیــم هـمـه مــارو دیـده بــودن

بـد جـوری نـگــاه مــی کــردن مــردم کــوچــه و بــازار

نـگـاتــو گـرفـتـی از مــن گـفـتـی خـب کـاری نـداری ؟

مـــن شـکـسـتـم و لـی گـفـتـم بـرو بــه امـیــد دیـدار

دو ســه تـا فـردا گـذشـت  و مـن دیـگـه تـو رو نـدیـدم

شـنـیـدم ولــی ، رسـیـدی بـــه یـکـی شـبـیـه دلــدار

حـالا موندم از خدامون چی بخوام ، خوشیت یا غصت

هـــمــه گـفـتـن عـکـس   اونــو دیـگه بـردار از رو دیــوار

امــا مـن مـی گــم خـدایـا ، مــن کـه کـلـی غـصه دارم

غــمـای اونـــا بــگـیـرو بــاز بـــــه ایـــن دیـونـه بــسپــار

می گم توی قلب من هم اولی ، هم دومی

می گه که من انقدر دارم که تو ، توی اونا گمی

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ... تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن

نيست ... تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ... تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم

تنهاست .. . تنهايي را دوست دارم زيرا.... در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و

انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد . . .

از عاشق شدن بی زارم

ولی زیبا ترین لحظات زندگیم

لحظه هاییست که دو نفر را در کنار هم مشقول به عشق ورزیدن به هم می بینم...

روی سنگ قبرم ساده بنویسید :

زنده بودن را برای زندگی دوست داشتم ...

نه زندگی را برای زنده بودن ...

شب مهتابه و باز چشام از یاد تو خیسه

دیــگه عادت شــده با بغض واسـه تو مینویـسه

کـاش میفهـمیدی که قلبــم خونه آرزوهـات بود

یـه نفس تنــها نبــودی همیــشه دلــم باهات بود

آسمــون و مــاه نقــرش بــا یـه عالمــه ستــاره

شــاهدن که ایــن بریدن دیــگه برگشــتی نداره

 رفتی بی اونکه بدونـی دل من مال خودت بود

حال بغضــای شبــونم به خدا حـال خـودت بود

سهــم چشمای تو بودن توی دنیا هر چی داشتم

واســه خـاطر نـازت جونمــو گــــرو گذاشــتم

یـه دروغ ســــاده اما قصــه ما رو به هــم زد

ســرنوشتمــونـو آخر با جـــدا شــدن رقـــم زد

تو پشیمون شدی ومن حالا صندوقچه ی دردم

ســخته اما بـاورش کن مـن دیــگه برنمیگردم

اما یــادت باشــــه حرفا مثل گوله های بــرفن

خیلیـــا قربونی یـای بـــی گــناه دو تــا حـرفن

تو ترانه های شرجیــم می درخشـی تو همیشه

امـا مـن هر کــاری کردم که ببخشمــت نمیشه

من می گفتم  بهم نگاه کن
تو می گفتی که جون فدا کن

من می گفتم  چشمات قشنگه
تو می گفتی دنيا دو رنگه

من می گفتم  دلم اسيره
تو می گفتی که خيلي ديره

من می گفتم  چشمات‌و واکن
تو می گفتی من‌و رها کن

من می گفتم  قلبم‌و نشكن
تو می گفتی من مي‌شكنم من؟

من می گفتم  دلم رو بردي
تو می گفتی به من سپردي؟

من می گفتم  دلم شكسته است
تو می گفتی خوب مي‌شه خسته است

من می گفتم  بمون هميشه
تومی گفتی ببين نمي‌شه

من می گفتم تنهام مي‌ذاري؟
تو می گفتی طاقت نداري؟

من می گفتم تنهايي سخته
تو می گفتی اين دست بخته

من می گفتم  خدا به همرات
تو می گفتی چه تلخه حرفات

من می گم که تا قيامت
برو زيبا به سلامت

یه نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره 

 یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره 

 یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره 

 می خواد امتحان کنه که تا داره یا نداره 

 یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش 

 اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره 

 بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره 

 انتخابم می کنه ، پولشو اما نداره 

 یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه 

 اون یکی مداد برای آب و بابا نداره 

 یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی 

 اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره 

 یکی بعد مدرسه توپ چهل تیکه می خواد

مامانش میگه اینا گرونه اینجا نداره 

 یه نفر تولدش مهمونیه ،‌همه میان 

 یکی تقویم واسه خط زدن رو روزا نداره 

 یکی هر هفته یه روز پزشکشون میاد خونش

 یکی داره می میره ، خرج مداوا نداره 

 یکی انشاشو می ده توی خونه صحیح کنن 

 یکی از بر شده درد و ، دیگه انشا نداره 

 یه نفر می ارزه امضاش به هزار تا عالمی 

 یکی بعد عمری رنج و زحمت امضا نداره 

 تو کلاس صحبت چیزی می شه که همه دارن 

 یکی می پرسه آخه چرا مال ما نداره 

 یکی دوس داره که کارتون ببینه اما کجا 

 یکی انقد دیده که میل تماشا نداره

یکی از واحدای بالای برجشون می گه

یکی اما خونشون اتاق بالا نداره 

 یکی جای خاله بازی کلاس شنا می ره 

 یکی چیزی واسه نقاشی ابرا نداره 

 یکی پول نداره تا دو روز به شهرشون بره 

 یکی طاقت واسه ی صدور ویزا نداره

یکی فکر آخرین رژیمای غذاییه

یکی از بس که نخورده شب و روز نا نداره 

 یکی از بس شومینه گرمه می افته از نفس 

 یکی هم برای گرمای دساش ها نداره 

 دخترک می گه خدا چرا ما .... مادرش می گه 

 عوضش دخترکم ، او خونه لیلا نداره 

 یه نفر تمام روزاش پر رنج و سختیه 

 هیچ روزیش فرقی با روزای مبادا نداره 

 یکی آزمایش نوشتن واسش ،‌اما نمی ره 

 می گه نزدیکیایما آزمایشگا نداره 

 بچه ای که تو چراغ قرمزا می فروشه گل و

مگه درس و مشق و شور و شوق و رؤیا نداره 

 یه نفر تمام روزا و شباش طولانیه 

 پس دیگه نیازی به شبای یلدا نداره 

 یاد اون حقیقت کلاس اول افتادم

دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره 

 راستی اسمو واسه لمس بهتر قصه می گم 

 ملیکا چه چیزایی داره که رعنا نداره ؟

بعضی قلبا ولی دنیایی واسه خودش داره 

 یه چیزایی داره توش که توی دنیا نداره

همیشه تو دنیا کلی فرق بین آدما 

 این یه قانون شده و دیروز و حالا نداره  

خدا به هر کسی هر چیزی دلش می خواد بده 

 همه چی دست اونه ،‌ربطی به شعرا نداره 

 آدما از یه جا اومدن ، همه می رن یه جا

اون جا فرقی میون فقیر و دارا نداره

کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ای ساخت 

 با نمی شه ، با نمی خوام ،‌با نشد ، با نداره

سوختم و آب شدم به پات

امروز و فردا نداره

خوشت مياد ببيني ، نه ؟

كشتن تماشا نداره

قهر مي كني ، ناز مي كني

ناز مي كشم، آشتي كني

قصه كه نيس ، حقيقته

دروغ و دعوا نداره

دوره زمونه دوره ي حرفاي عاشقانه نيست

صحبت پول و شهرته ، صحبتي از ترانه نيست

يه روز منو خواسته بودي ، يه روز خيلي خوب دور

امروز چه راحت نمي خواي ، من بد شدم بهانه نيست

اگه بفهمن عاشقي ، همه بهت بد مي كنن

نسبت ديوونه مي دن دست تو رو رد مي كنن

اگه بخواي بجنگي با دستاي شوم سرنوشت

باهر چي آدمك دارن ، راه تو رو سد مي كنن

بفهمه عاشقش شدي هي با تو بازي مي كنه

ديوونه ، آزار اونم تو رو راضي مي كنه ؟

رفتي كجا در مي زني ،اون خوديه رات نمي ده

غريبه جاي اون باشه مهمون نوازي مي كنه

كافيه چيزي بدونه ، كار تو ديگه مردنه

ديگه وظيفت اسمشو ، با صدتا جون آوردنه

يه بازي يك طرفس ، كه آخرش مشخصه

هميشه بازنده تويي ، سهم اونم كه بردنه

اگه بگي دوسش داري ، اون تو رو يادش نمي ياد

فرقي نداره كه چه قدر چه كم بدونه ، چه زياد

بايد هنرپيشه باشي تا نقشو خوب بازي كني 

يعني كه وانمود كني يه جور ازش بدت بياد

عاشق ديگه تو عصر ما هيچ جايي حرمت نداره

انگار كسي نمره ي خوب واسه شجاعت نداره

شايد يه جوري شده كه هيچ آدمي تو عصر ما

براي انتخاب شدن ، اصلا لياقت نداره

رنگ گل دسته گلا ، فقط رز زرده همين

عاشق هر كس كه بشي عاقبتش درده همين

هر كي يه گمشده داره ، تمام دلخوشيش اينه

اگر يه روز معجزه شه ، اگر كه برگرده همين

زمونمون عوض شده ، دوره نفرينه و جنگ

زياد شديم ، زياد شده آدم بدرنگ و دو رنگ

 قلب كوچيك عاشقو با يه اشاره مي شكنه

اون كسي كه دوسش داره ، با تير كمون با چوب و سنگ

تا بدونه عاشقشي مي ره و پيداش نمي شه

مي گي مي خوام ببينمت مي گه نه حالا نمي شه

با هديه ي تولدش مي خواي يه جوري ببينيش

مي خواي يه جوري بفرست ببخشيد اما نمي شه

اگر كه حدسم بزنه نمي دوني چيكار كني

عاشقي خب ، مگه مي شه از عاشقي فرار كني ؟

فكر مي كني اون بدونه خيلي كارت راحت تره

حتي تو روياهات مي خواي كه اونو بي قرار كني

هر جوري كه بود چه خوب چه بد ، آروم شدي 

يه كم گذشت و ديدي كه مردي ديگه ، حروم شدي 

يه روزي چش وا مي كني كه خودتم نمي شناسي

فقط تو آينه مي بيني آخرشه ، تموم شدي

تو عاشق كسي مي شي كه عاشق غريبه هاس

گريه و زاري مي كني مي گي اميدت به خداس

درسته اما اون كه تو شبا براش زار مي زني

راهش و كارش و دلش ، حسابي از شما جداس

خوش به حال معشوقايي كه بويي از قديم دارن

تو اعتقادشون شگون ، براي عاشقی دارن

معشوقاي زمون ما چون عاشقو بسوزونن

واسه دل اون طفلكي يه عالمه گريم دارن

ضرب المثل كاش راس بود و دلا به هم يه راهي داشت

اون كه واسه تو ماه شده ، اي كاش كه روي ماهي داشت

كاش عاشق بيچاره اي كه بي دليل اسير مي شه

يه روز يه كاري كرده بود ، يه جرمي يه گناهي داشت

كاش واسه بيراهه ي دل ، يه جا يه راه چاره بود

كاش كه علاجش عين قبل ، دعا و استخاره بود

كاش واسه هر عاشقي كه شبا پي ستارشه

تو دنيا محض دلخوشي ، يك شب پر ستاره بود

آي عاشقاي بي گناه ، ما همه زرد و بي كسيم

تنهاييم عين آسمون ، آواره ايم عين نسيم

همه بايد ياد بگيريم كه مثل مجنون بزرگ

عاشق هر كسي بشيم ، آخر بهش نمي رسيم

بچه بودم نه ديگه منتظر زنگ بودم

 نه ديگه واسه تو مثل تو دلتنگ بودم

بچه بودم تو نبودي شبا زود خوابم مي برد

دل كوچيكم فقط غصه بازي رو مي خورد

بچه بودم چه قدر صاف و روون مي خنديدم

خوبيش اين بود كه ازت نمي خوامت نمي شنيدم

 بچه بودم همه ام مثل خودم بچه بودن

 نرم و ساده مث خاكاي توي باغچه بودن

بچه بودم خبر از تو خبر از دروغ نبود

 سر فكراي پريشون انقدر شلوغ نبود

 بچه بودم همه چي درست مي شد ، سخت نبود

 هيچكي اندازه ي من اونروزا خوشبخت نبود

 بچه بودم دلمو هنوز كسي نبرده بود

هنوزم خدا اونو دست خودم سپرده بود

 بچه بودم قدرمو زمونه بيشتر ي دونست

 كوچمون حالا منو از تو كه بهتر مي دونست

بچه بودم كسي بيخود منو اذيت نمي كرد

 مث تو ميون بازيا خيانت نمي كرد

 بچه بودم كسي مثل تو باهام بد نمي شد

 بي توجه از كنار رؤياهام رد نمي شد

بچه بودم نبود اون كسي كه بهم راس نمي گفت

 مث تو هيچكي بهم هر چي دلش خواس نمي گفت

بچه بودم عالمي بود آخه عاشق نبودم

 از دس چشماي تو ، تو حسرت دق نبودم

بچه بودم بدون هيچ غصه اي رفتم شمال

 لب دريا خونه هاي ماسه هاي ، بوي بلال

بچه بودم توي قايق بي تو خيلي خوش گذشت

 دنيا رو كاش مي دادم سالاي رفته بر مي گشت

 بچه بودم خبر از خواهش و التماس نبود

لا به لاي دفترام ،‌ جز دو تا برگ ياس نبود

 بچه بودم عكس تو باعث دردسر نشد

جز تو هيچكي باعث رفتن به سفر نشد

بچه بودم انقدر از سادگيا دور نبودم

واسه گوش دادن به تو ، انقدر مجبور نبودم

 بچه بودم كسي مثل تو منو رنج نداد

برد و باخت تلخ ما مزه شطرنج نداد

بچه بودم دلم از هيچكسي ناراضي نبود

فكر وذكرم پيش هيچ چيزي به جز بازي نبود

 بچه بودم آسمون يه عالمه ستاره داشت

غصه مون هر چي كه بود يه دنيا راه چاره داشت

 بچه بودم و قهر و آشتيم روي هم لحظه نبود

 اخم و دردم واسه حرفي كه نمي ارزه نبود

 بچه بودم بيشتر از اين زمونا در مي زدن

اونروزا بزرگترا بيشتر به هم سر مي زدن

 بچه بودم قلباي تو دفترم حقيقي بود

 روي دفتر خاطراتم عكس جوجه تيغي بود

 بچه بودم چقدر شعراي خوب بلد بودم

 كندن اسما رو رو درخت و چوب بلد بودم

 بچه بودم چشم تو در به درم نكرده بود

 اونروزا فكر و خيالت ،‌ خبرم نكرده بود

 بچه بودم شادي پر بود تو دل بادكنكم

آخر اون روزا كسي بود كه بياد به كمكم

بچه بودم غروبا بوي غريبي نمي داد

 كسي هديه به كسي ساعت جيبي نمي داد

 بچه بودم اگه مثل حالا مجنون مي شدم

 از بزرگ شدن واسه ابد پشيمون مي شدم

یلدا یعنی یادمان باشد که زندگی آنقدر کوتاه است

 که یک دقیقه بیشتر با هم بودن را باید جشن گرفت.

هر روز که می گذره دارم به دروغات پی می برم .

با چه رویی میای نظر میذاری ؟

درسته شبها تا صبح بیدارم یا چند روز پشت سره هم نمی خوابم

ولی اینا بدون یه روز نه چندان دور شب ها با خیال راحت می خوابم

اون موقه نوبت توست که بیدار بمونی و تا آخر عمرت نتونی بخوابی

فکر نکن هر کاری خواستی کردیا رفتی

چون باید جواب خیلی چیزایی را که تا به حال به روی خودم نیوردما فکر کردی نفهمیدمو بدی

فکر نکن من ازت می پرسم نه ، خودت مجبور به گفتن همه چی میشی کارایی که کردیا بهم نگفتی

همه دروغ هایی که بهم گفتی و فکر کردی نفهمیدم و همه چیزایی که بهم نگفتیا خودم فهمیدم میشی .

همیشه با خیال راحت دارم تماشات می کنم.

 اینم زیاد بهت گفتم یه روزی و یه جایی که نباید ، هما می بینیم ...

چند تا غروب دیگه میای طلوع کنیم با همدیگه ؟

یه فال حافظ بگیرم تا ببینم اون چی می گه ؟

باید یه جوری خودمو واسه تو آماده کنم  

یعنی تا اوضا جور بشه منتظر تو بمونم ؟ 

راستی یه ساله تو خونه زخم زبون زیاد شده  

اسمتو دیگه نمی گم واژه ی اون زیاد شده  

همش می گن اون که می گفت دیوونته ، عاشقته

بمیری ام سراغتو نمی گیره بگه چته  

تو می گی من چیکار کنم ، عجیب توی دوراهی ام

نه توی خشکی ام نه آب ، درست مث یه ماهی ام  

یه ماهی خیلی کوچیک ، میون آزادی و تور

که دلخوشیش بیخودیه ، مث یه آرزوی دور  

ببین روزا و لحظه ها بدجوری اذیت می کنن

آدما درباره ی تو یه جوری صحبت می کنن

می گن که بعد این همه عاقل شم و رهات کنم  

می گن تو قلبمی ولی ، باید یه جور جدات کنم

خب می دونی گوش نمی دم به پند و حرفای کسی 

ولی تو چی باید تا کی به داد و دردم نرسی ؟

تحملم حدی داره ، اونم دیگه تموم شده  

عمرمو زندگیم حیف بودن چه قدر برات حروم شده  

دیشب نشستم تا سحر ، دیدم اونا بد نمی گن

به جای صبر و طاقتم ، چه کار کردی واسه من ؟ 

نه رفتی و نه اومدی ، نه عشقی و نه دیدنی

نه حتی از جانب تو ، حرف به هم رسیدنی

اون دوره ها تموم شده ، دوره ی اون روزا خیلی زیباست

می خواد با یه تبر بشه باعث افتادن من

تو همینو دلت می خواس ، حالا دیدی شکستنو ؟ 

چرا می خواستی بشکنی رؤیاهای ترد منو ؟

درسته دنیا بی وفاس ، اما بدون خدا داره  

کلی مجازات واسه ی آدم بی وفا داره

اگر که راست گفته باشن آدمای دور و برم  

دلم می خواد برم یه جا ، لحظه ی مرگو بخرم

شنیدن حرفای دیگه داره دیوونم می کنه

آدم آخه برای کی ؟ انقد دل بسوزونه  

علتشو نفهمیدم می خواستی عاشقت بشم  

بعدش که مطمئن شدی هرگز دیگه نیای پیشم

از همون اولم آره یه کم عجیب غریب بودی  

تو ماجرای تلخ من یه وسوسه یه سیب بودی  

تو اومدی دلم رو از راهی که داشت به در کنی  

بعدش بذاری بری و بدون اون سفر کنی  

من دیوونه رو بگو ، منتظر توأم هنوز  

حقمه که بهم بگن بازم بشین بازم بسوز

رنگین کمون زیباس ولی تو حسرت یه رنگیه

دلت رو بسپر دس کوه ، چون جنس اونم سنگیه

من اینو اقرار می کنم تا خواستی آزارم دادی

اما اینم بهت می گم از چشای من افتادی

دیگه اگه سبد تو پر از گل و نامه باشه

اگه تو فکرت واسه بعد ،‌ هزارتا برنامه باشه  

اگه مث اون اولا خوب بشی و با حوصله

نمی شنوی که من دیگه به پرسشت بگم بله

تو این دو سال یا بد بودی یا خشن و مریض بودی

تو اوج اذیتم ولی ، باز برام عزیز بودی

اما حالا تصمیممو گرفتم و ، سخته برام

نوشتنش سخته ، ولی دیگه تو رو نمی خوام

خدا کمک می کنه که یه جور فراموشت کنم  

من قطره قطره آب می شم تا تو رو خاموشت کنم  

عکسا و یادگاریات نه اونا رو پس دادم  

دیگه برام تجربه شد دلو به هیچ کس نمی دم

 می شینم و با رؤیاهام یه وقتا خلوت می کنم  

دلم گرفت به عروسکات ، گاهی محبت می کنم 

اون خدای خودم حرفامو گوش می کنه تو هر زمون و فرصتی

بدون هیچ توقعی ، بدون هیچ خیانتی 

خب دیگه حرفی ندارم هیچی به جز خداحافظی

اونم بذار پای یه جور ، رسم قدیم کاغذی

کسی که تا قیامتم هرگز نمی بخشه تو رو

انقد نشستی تا خودش آخر بهت بگه برو 

فکر می کنی من پراز گناهم و تو بی گناه

اینقدر پیش خودت خیال کردی بی گناهی

که خودت باورت شده که هیچ گناهی نداری

هیچی تو قلبت نداری ، حتی یه کم حیا و شرم

برو به دست سر نوشت که خیلی بدی بهم کردی آخرش

یه روزی می بینمت که مثل خودم داغونی

پر از غصه و درد و پریشونی پیش خودت می گی کجاست اون روزای خوش جوونیم

که داشتم پیش یکی کمی آبرو و دوست داشتن و مهربونی...

 آرزو میکنم همه ی کارات سرت بیاد منم تا دنیا دنیاست هیچ وقت نمی بخشمت.

من دیوونه رو باش که نفهمیدم تو بی رحمی 

 تمام مشکلم اینه که حرفامو نمی فهمی 

 منو باش که نفهمیدم تو بی ذوقی بی احساسی 

دروغ بود اینکه می گفتی عاشق و پر احساسی 

 من دیوونه رو باش که شکستم با شکست تو 

 تو چه مردابی افتادم یه عمره با دو دست تو 

 من دیوونه رو باش واسه تو گریه می کردم  

تو رو باش که نفهمیدی تو شعرم گم شده دردم

من دیوونه رو باش که به پای چشم تو سوختم 

 ولی بعد یه کم بازی تو با من بد شدی کم کم

من دیوونه رو باش که واسه عهدت قسم خوردم

باهات موندم ، باهات ساختم ، واست سوختم ،‌واست مردم 

 من دیوونه رو باش که به اخمای تو خندیدم  

همش یک گل تو باغچم بود اونم آخر واست چیدم 

 من دیوونه رو باش که به خوبیم عادتت دادم 

 شکستی قلبمو اما ندیدی رنگ فریادم  

من دیوونه رو باش که واست روزامو سوزوندم  

خوشی رو تو خودم کشتم ، ولی با چشم تو موندم 

 من دیوونه رو باش که کشیدم ناز چشماتو

چه قد تلخه بدون تو ، چه قدر سخته برام با تو

من دیوونه رو باش که خیال کردم تو مجنونی

تو حتی اسم مجنونم ، نه آوردی ،‌ نه می دونی 

 من دیوونه رو باش که قد دنیا دوست دارم 

 نه اما من دوست داشتم حالا که از تو بیزارم

من دیوونه رو باش که واست خوندم چه قد ساده

تو حرف عاشقونم رو شنیدی ، حاضر آماده 

 من دیوونه رو باش که نشستم منتظر ،‌رسوا 

 زدی تو زیر قولاتو ، گذاشتی باز منو تنها  

منو باش که نفهمیدم منو دیگه نمی خواستی  

چه قدر دیوونه ای راستی ،‌چه قد دیوونه ام راستی 

 منو باش که با یه آهنگ می خواستم مهربونتر شم 

 زدی تیر و توی ذوقم نداشتی حوصله بازم

من دیوونه رو باش که تو رو عاشق حساب کردم  

چه قدر دیوونه تر چون باز ، تو رو اینجا خطاب کردم 

 من دیوونه رو باش که ،‌درسته خیلی دیوونم

جهنم می رم اما نه ، کنار تو نمی مونم  

اینم یه نامه ی ابری ، به امضای یه دیوونه 

 فقط بیچاره اون کس که ، یه عمر با تو می مونه

 دیگه از دست تو و ترانه هات خسته شدم
        دیگه از شنیدن رنگ صدات خسته شدم
              چه جوری بگم هنوز خیلی دوست دارم ولی
                    انگار از بیشتر از این بودن باهات خسته شدم
                         منی که عمرم و زندگیم تو چشمای تو بود
                              باورت نمی شه که از رنگ چشات خسته شدم
                                     انقدر نگام کردی که دیگه زد به سرم 
                                         از اون آتیش خوابیده تو نگات خسته شدم 
                                           تو به من می گی بی انصافم و حق داری بگی 
                                            با کدوم بهونه بنویسم برات خسته شدم 
                                         انقد آب و هوا واسم عـوض کردی که من 
                                    آخر از دست همون آب و هوات خسته شدم
                               گفتم این کار و نکن کردی و رفتی و ببین
                         دیدی آخر از تموم اون کارات خسته شدم 
                  حرفات انگار دیگه روی دل من نمی شینه
             انقدر عوض شدی که من به جات خسته شدم 
        شب و روزات مث روز و شبای قدیم نبود
 از دس تفاوت روز و شبات خسته شدم 
 دیگه فرقی نداره پیشت باشم یا نباشم 
        تو یه بی تفاوتی ،‌ من از فضات خسته شدم 
             دوس داری بری ، برو ، دلت می خواد باشی بمون
                  من که از تمام حرف و تصمیمات خسته شدم 
                         انقدر صدام نکردی از خودم بدم میاد
                              از این اسم ... و نگفتنات خسته شدم
                                     یه روزی غریبه ای ، یه روز آشنا، من از
                                          بازی زشت غریب آشنات خسته شدم 
                                            تو چی فکر کردی خیال کردی من عاشق می مونم 
                                            من از این فکرای غرق ادعات خسته شدم 
                                        واسه تو حتی دیگه شبا دعا نمی کنم 
                                   راستشو بخوای دیگه من از دعات خسته شدم 
                             من شکایت تو رو به کی کنم ؟ برم کجا ؟
                       به جون خودت قسم نه ،‌ به خدات خسته شدم 
                چه قدر ببخشمت من دیگه چیزی ندارم
          به خدا از دس این همه خطات خسته شدم 
     روزی صد تا غم و غصه توی قلبم می ذاری 
 منم آدمم از این درد و بلات خسته شدم 
 انقدر واست می میرم واسه من تب می کنی ؟
     حق دارم از این دل بی اعتنات خسته شدم 
          تو خودت منو نخواستی ، من گناهی ندارم 
               از دس اون چشای دور از وفات خسته شدم
                     شعر و اینجوری نوشتم کسی با خبر نشه
                           مثلا من از تو و خاطره هات خسته شدم
                                 کی می دونه تو پشیمون شدی و نوشتی که
                                     حتی از دیدن عکس و هدیه هات خسته شدم 
                                            ای خدا ،‌ اینو فقط من و تو و اون می دونیم 
                                                 نشونم بده یه جور راه نجات ، خسته شدم

                                  این همه گفتی همیشه با وفا می مونم

                               آخرش ازین بی وفایی و خیانتات خسته شدم

عاشق و معشوقها ای کاش بهم انقد شک نداشتن

سقف اعتمادامون کاش انقدر ترک نداشتن

چی می شد دست من و تو همیشه تو دست هم بود 

 از ما هرچی که می گفتن واسه ی عاشقی کم بود

چی می شد بی التماسم تو می اومدی به خونه

چی می شد دلت می دونست که باید پیشم بمونه  

چی می شد می سوخت دلامون واسه التماس دنیا

چی میشد دنیا رو یک شب بسپاریم دست غریبا

چی می شد من رو تو یک شب ببری به زیر بارون

حتی به قیمت مرگ عزت و آبروهامون

کاش برای کشتی عشق یکی از ما ناخدا بود 

 که می رفتیم اونجا غیر ما فقط خدا بود 

 چشمای ناز تو ای کاش یه ضریحی داشت طلایی

 انقد دورش گشتم که پیداش شد جدایی

کاشکی یادمون نمی رفت عهدامون بدون علت 

 واسه ی دفاع از خود دست نمی زدیم به تهمت 

 کاشکی عهدامون نمی شکست با یه اتفاق ساده 

 به دلیل اینکه آدم توی این دنیا زیاده

کاش برای اون مهم بود چشام از خاطره خیسه

گفته بودم که دل من برای اون می نویسه

یادته واست نوشتم روی صفحه های رنگی

حیفه که پیشم نمونن چشای به این قشنگی

گفتی تنها راهه پرواز ولی آسمون چه دوره

واسه تو کاری نداره که دسات مثل بلوره 

 کی میگه سرمای بهمن واسه باریدن برفه 

 ایراد از عشق من و توست که همش اسیر حرفه 

 نگرانم واسه اون روز که بازم تازه شه داغم

اونم یه روز نزدیک، نمی یای دیگه سراغم

من خودم دیدم ستاره نور نداره بی فروغه

تو اصن دوسم نداشتی هر چی که گفتی دروغه 

 عاسقت بودم جون چشات جون دریا

ولی یادت بمونه خوب زدی زیر حرفات

نمی خواد دعاهای ما واسه همدیگه بگیره

یکی از ما با شهامت واسه اون یکی بمیره

قدری بین دلا و حرفهای ما اختلافه 

 این روزها درد غریبی می کنه ما رو کلافه

چی میشه با هم بسازیم یه روزی یه شهر تازه 

 بدون اینکه بگیریم از کسی حتی اجازه

یادگاری بنویسیم کاش رو گلبرگای قرمز

بنویسیم که عزیزم هر جا باشم بی تو هرگز

کاش نشه زندگیامون یه روزی اسیر تکرار

 یادت می یاد عزیزم گفتی به امید دیدار ؟

دیگه تموم شد همه چی بین ما

یادم نمی ره هیچ وقت اون خیانت پنهان

روزگار آدم هارا مثل یک دوست دوستشون داره

ولی اگه کسی دل دوستاشا بشکنه ساکت نمیشینه

نمیتونه ببینه دل کسی بشکنه 

اینا بدون تلافی می کنه

پس منتظر اون روز باش

هرچند دلم مدت هاست شکسته

ولی دیگه آب از سرم گذشته

دیگه فکرشم نمی کنم

* یه روزیم یکی دل اونا میشکنه *

اون کسی که دلش می خواست بمیره

برای چی باید واسه خودش تولد بگیره ؟

عشق وقت تولدش شمع فوت می کند

شمع عاشق طفلکی فقط سکوت می کند...

                 این زندگی غم زده غیر از قفسی نیست

                                     تنها نفسی هست ولی هم نفسی نیست

                                           اینقدر نپرسید کجا رفت و کی آمد

                  اشعار پراکنده ی من مال کسی نیست

او گفت خاطرت هست به تو نگاه کردم ؟

آن شب به خاطر تو کلی گناه کردم

گفتم چطور زیبا چیزی شده مگر ؟گفت :

قدری شبیه اویی من اشتباه کردم

برو نمی خوامت . نبودنت بهتر از بودنت

دیگه ازت خسته شدم

تا کی باید نگرانت باشم

تا کی باید حس کنم که

شاید عشقی که فقط مال من را

با دیگری هم قسمت نمی کنی

دیگه نمی خوامت

تا کی باید نامردیاتا از دیگران بشنوم

تا کی باید محبتت را وقتی ببینم که تنهایی

چرا باید دوست داشته باشم

تویی که وقتی دورت شلوغه من را فراموش می کنی

مگه نمی گی که عاشقی

مگه نمی گی که دلت مال من

چرا وقتی تنها نیستی فراموشم می کنی؟

مگه می شه کسی دلش و روحش جای دیگه باشه

ولی معشوقه را فراموش کنه

تنها می تونم بگم

همه حرفات دروغ بود 

برو

دیگه نمی خوامت

نه خودت را

و نه عشقت را

برو که خودت خواستی اینطور بشم

دوستت داشتم

اما این جوابم نبود

اما الان چی ؟

یه آدمیم سردا بی احساس

حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم

حیف غصه ای که خوردم،چون از تو خبر نداشتم

حیف اون روزایی که ناز چشماتو کشیدم

حیف شوقی که تو گفتی داری اما من ندیدم

حیف حرف های قشنگی که برای تو نوشتم

حیف رویام که واسه تو از قشنگیاش گذشتم

حیف شب ها که نشستم با خیالت زیر مهتاب

حیف وقتی که تلف شد واسه دیدن تو،تو خواب

حیف با وفایی من ، حیف عشق و اعتمادم

حیف اون شاخه گلی که تو پاییز به تو دادم

حیف فرصت های نقرم ، حیف عمرم و دقیقم

حیف هرچی به تو گفتم ، راس راسی حیف سلیقم

حیف اشکایی که ریختم واسه تو دم سپیده

ولی به دروغ بهم گفته بودی می میرم واست

آخرشم کردی بهم خیانت

دیدی ‌آخرش من و گذاشت و رفت

از زمین قلبم رو بر نداشت و رفت

دیدی آخرش من و دیوونه کرد

واسه رفتن همینو بهونه کرد

دیدی اون وعده هایی که رنگی بود 

 تمومش فقط واسه قشنگی بود 

 دیدی اون که دلم و بهش دادم

رفت و از چشمای نازش افتادم

دیدی اونی که می گفت مال منه

دم آخر نیومد سر بزنه

دیدی خط زد اسمم و از دفترش

رفت نگردم  دور سرش

دیدی اون نخواست برم به بدرقش

دیدی که باختم توی مسابقش

دیدی مهربونیا رو زد کنار

رفت و چشمام و گذاشت تو انتظار 

 دیدی رفت گذاشت به پای سرنوشت

گفت شاید ببینمت توی بهشت 

 دیدی بی خبر گذاشت و رفت و سفر

گفت بذار بمونه چشم اون به در

دیدی افتاد اسم من سر زبون

همشون گفتن به اون نامهربون 

 دیدی که دعاها مستجاب نشد 

 آخرم دلش واسم تنگ نشد

دیدی لااقل نزد به پنجره

که بهم خبر بده می خواد بره

دیدی رفت بدون هیچ سر و صدا 

 ولی من سپردمش دست خدا 

 دیدی بی خداحافظی روونه شد

دیدی قولاش و گذاشت تو چمدون 

 که دیگه نمونه از اونا نشون

دیدی با دل این و در میون نذاشت 

 رفت و از خاظره ها نشون نذاشت

دیدی آخرش من رو نظر زدن

تو سر این دل در به در زدن

دیدی آخرش من و تنها گذاشت 

 تشنه رو تو حسرت دریا گذاشت

یعنی رفته اونجا آشیان کنه

یا می خواسته من رو امتحان کنه 

 دیدی حتی اون نگفت می ره کجا

چه بده رسمای روزگار ما

دیدی خواستمش ولی من و نخواست 

 اینم از بازیای دنیای ماست

حالا چند روزیه که بدون اون 

 چشم من خیره شده به آسمون

امون از عاشقیای چند روزه 

 که فقط یکی تو شعرش می سوزه

چه کنم خدا پشیمونش کنه

یا که مثل من پریشونش کنه

رفت و دیگه نمی یاد به شهر ما

بهتره بسپرمش دست خدا

این سطر مختصر را گفتم که او بخواند

هرچه به او نگفتم می خواهم او بداند

او اولش نمی خواست ترکم کنه

او فهمید راز مرا ولی رفت تاپیش دیگری بماند

سلام ای بی وفا ،‌ ای بی ترحم 

 سلام ای خنجر حرفای مردم 

 سلام ای آشنا با رنگ خونم

سلام ای دشمن زیبای جونم

بازم نامه می دم با سطر قرمز 

 آخه این بار شده من با تو هرگز 

 نمی خوام حالتو حتی بدونم 

 تعجب می کنی آره همونم 

 همونی که یه زمونی قلبشو باخت 

 همون که از تو یک بت ،‌ یک خدا ساخت 

 همونی که برات هر لحظه می مرد 

 که ذکر نامتو بی جون نمی برد

همونم که می گفتم نازنینم

بمیرم اما اشکاتو نبینم 

 همون که دست تو ،‌ مهر لباش بود 

 اگه زانو نمی زد غم باهاش بود

حالا آروم نشستم روی زانوم 

 ولی دیگه گذشت اون حرفا ،‌ خانوم 

 تعجب می کنی آره عجیبه 

 می خوام دور شم ازت خیلی غریبه 

 خیال کردی همیشه زیر پاتم ؟

 با این نامردیات بازم باهاتم ؟

 برات کافی نبود حتی جوونیم 

 تموم شد آره گم شد مهربونیم 

 دیگه هر چی کشیدم بسه دختر 

 نمی بینیم همو این خوبه ،‌ بهتره 

 دیگه بسه برام هر چی کشیدم 

 فریبی بود که من از تو ندیدم ؟

 دروغی هست نگفته مونده باشه ؟

 کسی هست تو خیال تو نباشه ؟

عجب حتی دریغ از یک محبت

دریغ از یک سر سوزن صداقت 

 دریغ از یک نگاه عاشقونه 

 دریغ از یک سلام بی بهونه

نه نفرینت چرا ، این رسم ما نیست 

 اگر چه این چیزا درد شما نیست

گل ناز چرا اخمات توهم شد؟

 چیه توهین به ذات محترم شد ؟

 دیگه کوتاه کنم با یک خدافظ 

 که عشق ما رسید به سد هرگز

امشب در فکرم

آنقدرپریشانم که هیچ چیزی برای نوشتن در ذهنم نیست

فقط و فقط میدانم که دیگر نای نوشتن ندارم

چون هیچ چیزه دیگری برای گفتن ندارم

آخرین خط نوشته ام اینه

نمی بخشمت ...

تا همیشه

.

در جلسه ی امتحان عشق 

من ماندم ام با یک برگه ی سفید !

یک دنیا حرف نا گفتنی !

و یک بغل تنهایی و دلتنگی !

درد دل من در این کاغذ کوچک جا نمی شود !

در این سکوت بغص آلود !

قطره ای کوچکی هوس سر سره بازی می کند !

و برگه ی سفیدم  !

عاشقانه قطره را به آغوش می کشد !

عشق من نوشتنی نیست !

در برگه ام کنار آن قطره !

یک قلب کوچک می کشم !

وقت تمام برگه ها بالا... !!!

دلم میخواد برم

برم یه جای دور

جایی که هیچی نباشه ، هیچ کـس نباشـه

همون جایی که عاشقای دل شکسته میرن

جایی کـه عشقـی نباشه ، عاشـقیـیم معـنی نـداشـتـه باشـه

میرم با کولـه باره تنهایی هایم یه کـلبه ی کوچیـک بسازم

خودم  بـا دل شکستـه ام با ایـن روح خـسته ام

 میــرم تا آخرش تو کــلبه ی دلــم تنــها بمیرم

تنـــهایــــــی سـخـتـــــــه

برای یه عاشق دل شکسته...

این بار واقا رفتی

    اما هیچ از خود پرسیدی چرا ؟

                      پرسیدی آن عشق آن دوست داشتن آن شورا حالم کجا رفت ؟

  حتم دارم که پرسیدنش برایت بی اهمیت باشه

                                          فهمیدی کی اشتباه کرد ؟

                            هزاران سوال بی جواب بر زبانم هست که هیچ گاه با پرسیدنشان از تو

         جوابی قانع کنند ای نشنیدم

رفتیا مرا با سوالاتی که در دلم بود تنها گذاشتی

                                                  ولی جواب یک سوال را میدانم

رفتی چون دلیلی برای اون همه اشتباه نداشتی... هم جوابی برای آن همه سوال ... 

فکر میکردم میشه همیشه به امیدش زندگی کرد

فکر میکردم به یک کوه تکیه کردم ، به یک کوهی که همیشه استوار می مونه

کی فکرشا می کرد اون کوهی که بهش تکیه کرده از یه نهال سست تر باشه

تو سختیام تو تنهاییام تو بی کسیام همه چیا فراموش کنه و بزاره بره

باورش واسه همه غیره ممکنه

که اون همه قول اون همه ادعای دوست داشتن تو یه چشم بهم زدن تبدیل بشه به خودخاهی

میدونی دلم از چی غصه داره ؟!

از اینکه اون کوه دستتا بگیره ببرتت اوجه قله ی خودش به بالا ترین نقطه ی دنیا

یک دفه دستتا رها کنه و تورا مثله یه سنگ بقلتونتتا از اون ارتفا پرتت کنه پایین

همه تلاشتا بکنی که اون کوه همیشه یه کوه قوی بمونه

ولی اون  همه تلاششا بکنه که از اینی که هستی کوچیکترا ضعیف ترت کنه

برو که معنیه عشقا نمیدونی

نمیدونی عاشق کیه ، دوست داشتن چیه

همیشه آرزوی خوشبختیشا داشتم

فکر میکرد دشمنشم،اگه میدونست دوست داشتن چیه هیچ وقت خوردم نمیکرد

تو دلش هیچی نبود،حرفهاش حرفه دلش نبود حرفهای لجبازیاش بیش نبود

 آخره قصه ی عشق همه اینه که عاشق فدای عشقش میشه ،عشقشم بی وفا ترین عشق دنیا میشه

دوسش داشتم همیشم دارم ،ولی هیچ وقت موندنم پیشش ارزشی براش نداشته

منم میرم ،میرم که نگه دوستم نداشتی،میرم که نگه هیچی برام نذاشتی،میرم که به حرفه دلش گوش کرده باشم،میرم تا قیامت بهم نگه  جز درد و غصه هیچی برام نداشتی

رفتم که بگه ارزش نداشتی،بگه هیچی نبودی،ولی نگه دوسم نداشتی هیچ وقت بهم وفا نداشتی

منم رسیدم به آخره قصه

 میرم که آخرین خطشا روی قلبت بنویسم که قصه ی عشقم به آخر برسه.

خیلی مفصله ولی خلاصه میکنم :

همیشه فکر میکرد که دوستم داره

ولی میدونستم دوست داشتنش با گفتن یه کلمه که بر خلاف میلش باشه تبدیل به تنفر میشه

با بودن اون فکر میکردم هیچی کم ندارم

بهم می گفت همیشه پیشم میمونه

هنوز جای اشکایش را روی انگشتام حس می کنم

همیشه فکر میکردیم عشقمون تو ی دنیا لنگه نداره

پیشه خودمون فکر میکردیم همه به عشقمون حسودی میکنن

روزای خوب گذشت و گذشت تا

تا اینکه یه روزی دیدم دیگه همه چی  عوض شده

دیگه اونی نبود که من میشناختم

هر روز که میرفتم جلوتر همه چی از اینی که بود بد تر میشد

دیگه اونقدری بد شده بودیم که چشم دیدنن هما نداشتیم

همش اشتباهاتمونا گردن هم  میگذاشتیم

ولی هیچ کدوم حاضر نبودیم اشتباهاتمونا قبول کنیم

همه چی به هم ریخت

تا امروز که دیگه  تموم شد

اون چیزی که هیچ وقت فکرشا نمی کردیم پیش اومد

اون دنبال زندگیش منم دنبال بد بختیم.

حالا فکر می کنم خیلی چیزارا کم دارم

غرور،عشق،محبت،نوازش و...هزار چیزه دیگه که همش بخاطر اشتباهیه که همون اوله اول کردم اشتباهم اینه که عاشق شدم ...

امشب انگاری یه چیزی داره تو گلوم فریاد میزنه ولی نمی فهمیدم چی میگه

یه حس بد و غریب داشت

چشمام همه ی ماجرای عشقما دیدن ولی گلوم خبر نداشت که چه اتفاقی افتاده

گوش هام کلمه ی ( برای همیشه خداحافظ )را شنیدن 

درجواب ، کلمه ی خدا حافظ از دهنم بیرون اومد

گلوم صدایم را  فهمیدوتا با خبر شد چه اتفاقی افتاده بغضش ترکید

چشمانم از فریاد گلوم باریدن

و من فهمیدم عشقم به پایان رسید...

اسم همه را به سادگی یاد گرفت     من راه وفا ،او ره فریاد گرفت

گفتم به خدا برای تو میمیرم         از فعل و زمان جمله ایراد گرفت

نگاهی کرد و من را در به در کرد

یقین کرد که عاشقم بعدش سفر کرد

شکستی خورد و آمد تا بماند

ولی من رفته بودم او ضرر کرد

از دست تو رنجیدم و چیزی نگفتم

           با دیگرانت دیدم و چیزی نگفتم

                       کلی سفارش کرده بودی من نفهمم

                                    این نکته را فهمیدم و چیزی نگفتم...

من دوباره اومدم

بعد از یک سال ۱۸ روز اومدم همه ی غصه های یک سالیا که نبودم بگم تا بلکه یکم از غصه های دلم کم بشه.

توي اين دنياي نا مرد يه دختر نا بينا بود , يه دوست پسر داشت که خيلي دوستش داشت , دختره به دوست پسرش ميگه اگه من دوتا چشم داشتم هميشه پيشت مي موندم چند روز بعد يکي پيدا ميشه که دوتا چشم هاشا ميده به دختره . دختره  ميره دوست پسرشا  ببينه  , بعد که مي بينتش ميبينه پسره هم نا بيناست دختره بهش ميگه من تورا نمي خوام از پيشم برو , پسره لبخنده تلخي ميزنه و با گريه  به دوست دخترش ميگه مواظب چشم هاي من باش  !!! و ميره...  

لا لا لا لا گلِ نازم ، گلِ پر پر
نخور غصه نشسته پيش تو مادر
چرا موهات پريشونه؟
چرا لبهات پر از خونه؟
چرا اينجا عروسكها شكسته؟
كي چشم ناز و پر خوابتو بسته؟
لا لا لا لا گلِ خسته، گلِ پونه
كجاست بابا؟ چي شد رويا ،كو خونه؟
لا لا لا لا گـلِ آرومِ بي بـونه
بدون تو چشام اشكه، دلم خونه
لا لا لا لا بخواب اي غنچه پاك
بخواب آسوده در گهواره خاك
بخواب آروم گل سرد و كبودم
كه اي كاش قبلِ تو اينجا نبودم
لا لا لا لا گلِ قرمز… گلِ زرد
شدم از دست تقديرم پر از درد
لا لا كردن ديگه بسه گلِ چايي
بخند مادر كه تو دردانه مـايي
بدون تو حرامم باشه خنديدن
برايم تلخ باشه روز خوش ديدن
گلِ ميخك ، گلِ خوشبوي بي خار
صـدايم كـن بـراي آخريـن بار
نخـواب شيرينكِ معصـوم و بي كيـنم
بذار بازم ز چشمانت هزاران بوسه بر چينم

        باز هم می نویسم ازخودم

                                                      می نویسم از روز های جدایی

         می نویسم از لحظه های تنهایی

                                                         می نویسم از دشواری زندگی 

ولی نوشتن همه چیز آسان نیست  

             بلکه گفتنش برایم آسان تر است 

   هر هنگامی که از زندگیم برایش می گویم

        می گرید و من هم طاقت دیدن اشکای زلال چشمانش را ندارم

به خاطره همین هرگاه می خواهم برایش درده دل کنم ، زندگیم را برایش می نویسم 

 که در هنگام گریستنش من اشکایش را که از گونه هایش جاری می شود رانبینم . . .

آخرین نفس های زندگیم را می کشم

کی در باور داشت که عمر من اینقدر کوتاه باشد !!!

ولی باید حقیقت را باور کرد ، چه مرگ چه زندگی...

آخرین عید زندگیم هم گذشت ، دیگر امیدی به دیدن عیده بعدی در وجودم نیست.

دیگر آتش وجودم هیچ گرمایی ندارد

و باید از زندگی بسیار گرم و عاشقانه خدا حافظی کنم .

هیچ گاه سعی نکردم عاشق شوم ، چون هیچ گاه نمی خواستم بعد از مرگم عشقم را نابود کنم...

کم کم تنم را برای احساس خاک قبرستان آماده می کنم.

وصیتیست از یک نا (0M!D):

زندگی را هرآنچه که هست بپذیر با همه ی خوبی ها و بدی های آن .

دلم از مرگ بیزاره ولی چه کنم سرنوشتم این بود.

بودیم کسی قدر ندانست که هستیم؟؟؟!!!....

باشد که نباشیم بدانند که بودیم!!!...

يادمون باشه که هيچکس رو اميدوار نکنيم بعد يکدفعه رهاش کنيم چون خرد ميشه ميشکنه و آهسته ميميره . يادمون باشه که قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم تا کسي که به ما تکيه کرده سرش درد نگيره يادمون باشه قولي رو که به کسي ميديم عمل کنيم . يادمون باشه هيچوقت کسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم چون امکان داره زياد نتونه طاقت بياره . يادمون باشه اگه کسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت چون زندگيش رو ازش ميگيريم ...

                میدونی فاصله ی  بین انگشتات واسه چیی؟

گریه هایم بی صداست

       عشق من بی انتهاست

          رده پای اشک هایم را بگیر

              تا بدانی خانه ی عاشق کجا ست

آنقدر آهسته ميآيم

با صداقت کلامم

با لطافت نگاهم

با سرود تنهائيم

با دل سوزانم و با عشق عريانم

آنقدر آهسته ميايم که سکوت آمدنم

تنهائيت را آزار ندهد

همچون نسيم زيبای بهاران

همچون حديث مکرر عاشقی

ديوانگی و آزادگی

ميايم تا با سکوتم معنای حادثه ها را در کلامت جستجو کنم

باش که فرداها را

و

فردای فرداها را با تو وفقط تو ميبينم

چه زيباست ديدار يار در حديث کلام نو انديش فام

نه من آن فامم و نه تو آن مامی که توان جدائيشان را کسی بخواند

مام عشق

صومعه دل اندوهگين

کودکی سيو چند ساله است

کودکی از جنس بلوغ

بلوغی به کودکی من

وتبسمی جانسوز برای تن خسته من

ميايم تا با آمدن من

سايه های ماندگار را

در کوچ دلی خسته نبينم

ميايم که بيائی ای نیلو فر من 

بيائی که مرا با خود به سرای ناف دعوت کنی

آنقدر آهسته بيا

آنقدر آهسته ميآيم که هر لحظه

حضورم با نامت جاودانه بتازد

واين است همان حديث مکرر آمدن من

و حديث مکرر عاشقی 

مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی ترین تاریکی ها جان باخته ام.

هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام گرفت بدانید

 آنجا قبر من است.

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسیدم.

چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند تا آخرین لحظه چشم انتظار مانده ام.

موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی نداشتم.

بوته گلی وحشی در تابوتم بگذارید تا به جای معشوقم همراهم باشد.

تکه یخی روی قلبم بگذارید تا با تابش آفتاب،آب شود و به جای عزیزم برایم بگرید.

من بودم و شمع نیمه مرده

افسرده به کنج خلوتی سرد

یک سینه تنگ و این همه سوز

یک قصه شوق و این همه درد

رویای کبوتر بهشتی

از دور هنوز جلوه می کرد ...

                           افسانه عشق نا تمام است .

زدم فرياد خدايا اين چه رسميست

رفيقان را جدا کردن هنر نيست

رفيقان قلب انسانند خدايا

بدون قلب چگونه مي توان زيست؟

سال نو را به همه ی

جوونا و نوجوونای

 ایرانی تبریک میگم

دعا کنیم نزدیک تحویل سال 

           هیچ آرزویی نشه هیچ وقت محال

وقتی می خوای بشینی پای هفت سین    

                                                      بخواه که هیچ دلی نباشه غمگین

ترانه های غمگین

زمزمه ی زیر لب

وغروب خورشید در کناره مرداب

منظر پیش رویم

به امید بر آمدن آفتاب

هیمه ای می افروزم

تا قصه ی شب را کوتاه کنم

امشب به یاد عشق قدیمی

                             ده ها ترانه غمگین

 زیر لب تکرار می کنم

                                                         امشب به یاد عشق قدیمی

از پشت پرده های فراموشی

                                    بیرون می آورم

                                                                  انبوه خاطرات قدیمی را

 آن گاه

                    در عالم خیال و توهم

                                                                  فرجام نامبار کشان را

                           تغییر میدهم

باشد که ز هر فجر

                                         به شهد و وصل بدل شود

         امشب به یاد عشق قدیمی

                                                         شمان حسرتم

                       به طلوع فجر خیره است

زندگی را

از سیاهی چشمانت شناختم

سیاه تر از شب

امید را

از سپیدی دستانت شناختم

روشن تر از سپیده

عشق را از سرخی لبانت شناختم

سرخ تر از گل سرخ

تو داری می ری بارون باز می ریزه دونه دونه

                          من می رم سراغ نامه ، سراغ سلام بهونه

من می رم تا تو خلوت واسه چشمات بنویسم

                                          فوق فوقشم اینه که تو ، بازبهم می گی دیونه

چرا رو نقاشیا بیخودی سایـه می زنـی

                                 این همه  حرف خوب داریم حرف گلایه میزنی

                                 اگه منـو دوسـت نـداری راحـت ایـنـا بـهـم بـگو

چرا با حرفات و نگات بهم کنایه میزنی

چشمش افتاد به من و همونی که می دونی شد

بذار راحتت کنم یـــعنــــی دلـــــم دیـــــوونه شـــــد

                               دل مــن کــه یــه عمــر رفتــه بــود ســراغ زندگیــش

                               به بیـابــون و دنبال زد و دنبــال چشــاش روونه شــد

اون تــا دیــد دیــونــشــم دیــگــه بــهــم نــگــاه نــکــرد

عــاشــقــیــم بــرای رفتنــش ، واســش بــهونــه شــد

                                       گفتم این تیــر نــگاه تــو ،تــوی قــلــب مــن نــزن

                                        دیـگـه قــلـب مــن واسه تـیـرای اون نـشونــه شد

روزا تــو خــیـابــونـا آواره ی نـگـاش شـدم

شبا هم بیابونا واسه  غریبیم خونه شــد

                               دیگه مطمئن شد اون که من گرفتارش شدم

                               عشق من از اونایی که تا ابد می مونه شــد

یه شب اما واسه ی همیشه رفت یه جای دور

چون نگفت کجا می ره،اما باز تقصیر زمونه شد

سلامای صورتیمون دوباره مختصر شده     

  انگار نه انگار که دیشب گذشت و سحر شد

گفتم شاید پیش خودت این فکرو داری می کنی     

   اون روزا که با من بودی تلف شده،هدر شده

حقو بازم می دم به تو ، شاعر شاعر نازنین من    

    این بار اول که دل به موقع با خبر شده

یه رود تنها بود دلم که می گذشت از توی کوه     

  چیکار کنم که  چشم تو حالا براش خزر شده

با سیم تار مژه هات یک عمر گیتار میزنم

                           نگاه تو کوک تو کوک نکنی من خودما دار می زنم

                                        چشات اگه رو پنجره م طرح ستاره نزن

                                        دست خودم نیست دلمو به درو دیوار می زن

                           تو نباشی من مث اون دخترکی که گمشده

گوشه کوچه می شینم از غم تو زار می زنم...

گفتی اه آسمونی ولی من اهل زمینم

گفتی فاصله زیاده ،بین تو تا سرزمین

گفتی قلب عاشق من مث انگشتر سادس

گفتی از وقتی رسیدی اومدی شدی نگینم

من دیونه ی اسیرت شدم و توهم نوشتی

بر سر عهدم میمونم همیشه نازنینم

حالا می گذره ازاون روز، جای ما انگار عوض شد

تو یه جور دیگه هستی ، ولی من بازم همینم

تو توی چشمات چی داری که حالا من آرزومه

واسه ی یه لحظه بیام حتی بیام و پیشت بشینم

گل سرخا دمه دستت،دریغ از یه شاخه چیدن

من باید از دور بیامو واسه ی تو گل بچینم

من به اون نقطه رسیدم که اگه حتی نباشی

همیشه بودی و هستی انتخای آخرینم

انگار از دست من و دل باز تو رنجیدی عزیزم

حاضرم بمیرم اما اخمای تو را نبینم